ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٨٧ - و اما اخبار و روايات
آنچه را كه دوست ميدارد و ميل باو دارد بر آنچه كه من رضايت دارم و دستور و فرمان دادهام باو مگر اينكه من بكيفر آن شتت عليه امره وضع زندگيش را پريشان مينمايم لفظ شتت هم بصيغه ثلاثى مجرد خوانده مىشود و هم مزدى فيه از باب تفعيل- در قاموس است شتّ يشتّ و شتّا و شتاتا و شتيتا بمعناى متفرق و پراكنده نمود و پراكنده شد مانند انشتّ و تشتّت و شتّته اللَّه و اشتّه تمام شد گفته قاموس و ميگويم من تشتت امره (كارش پريشان گشت) يا كنايه از سرگردانى شخص است در امر دين خود چون افرادى كه تابع هوى و هوس و پيرو افكار باطل باشند در راههاى ضلالت گمراه و در طرق گمراهى سرگردان هستند و يا كنايه و اشاره است باينكه اين چنين مردمى كارهاى دنيوى و زندگيشان منظم و روبراه نيست چون كسى كه در صدد رسيدن بشهوات و هواهاى نفسانى باشد قدرت تفكر و دور انديشى را ندارد در نتيجه وضع زندگى و كسب و كارش مختل و در هم مىشود و خداوند بركت را از آنچه كه دارد بر ميدارد و يا منظور از تشتت امر هر دو معنا باشد و بنا بر معناى دوم جمله بعدى
(لبّست عليه دنياه)
تأكيد جمله اول مىشود و بنا بر معناى سوم (اعم از امور معنوى و مادّى) تخصيص پس از تعميم است (اول بطور عموم فرموده تمام امورش را پريشان مينمايم و بعدا مخصوصا زندگى دنيوى را نام برده است)
و لبّست عليه دنياه
يعنى در هم و پريشان و دشوار مينمايم بر او دنياى او را و راه رهائى از مشكلات را بر او تنگ ميسازم. در مصباح گويد لبست الأمر لبسا از باب ضرب (ثلاثى مجرد) يعنى كار را در هم و مشتبه ساختم و در قرآن است وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ انعام ٩ (يعنى اگر ما پيامبرى از جنس فرشتهها ميفرستاديم او را بصورت انسان قرار مى داديم و در نتيجه همين التباس و اشتباهاتى را كه دارند و بهانهجوئى در باره پيامبران كه مينمايند براى آنها پيش مىآورديم) و در صورت تشديد باء (از باب تفعيل) مبالغه و تاكيد همين معنا مىشود و گفته مىشود في الأمر لبس و لبسة بضم اول يعنى در فلان كار اشكال هست و التبس الأمر يعنى كار مشكل شد و لابسته يعنى مخالطه و آميزش دارم با او.
راغب در مفردات گويد اصل معناى لبس پوشيدن چيز است و در امور معنوى بكار ميرود و گفته مىشود كار او را مشتبه و پنهان نمودم و خداوند فرموده وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ- وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ حق و حقيقت را با پوشش باطل ميپوشانيد بقره ٤٢ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْباطِلِ چرا حق را با پوشش باطل مپوشانيد آل عمران ٧١ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ آنانى كه ايمان آوردند و ايمان خود را با ظلم و ستم مستور و مخلوط نكردند انعام ٨٢ و گفته مىشود في الأمر لبسة يعنى در آن كار اشتباه هست و لابست فلانا يعنى يك ديگر را با اشتباه افكنديم تمام شد حرف راغب و شغلت قلبه بها يعنى اين شخص