بيان: سخى عن الشّي‌ء از باب تعب بمعناى ترك (رها كرد) و البته اين حديث دلالت بر اين مطلب دارد كه خوف و ترس از خدا لازمه معرفت و شناخت خدا است همان طور كه فرمود: إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ دانايان و اهل معرفت داراى خوف و خشيت از خدا هستند و اين كه معرفت ريشه خوف و خشيت است. از اين جهت است كه وقتى انسان بعظمت و سلطه و غلبه و قدرت خداوند بر تمام اشياء و ممكنات پى برد و معرفت پيدا كرد و فهميد كه پديد آورنده و نابودكننده او است و نيز احتياج و نياز ذاتى و وجودى خود را باو در اصل هستى و در ادامه هستى و در جمع كمالات در همه احوال درك كرد و خلاصه معرفت پيدا كرد كه هر چه هست از او است و باو است قهرا حالت خوف و خشيتى در او موجود مى‌شود و هر آن احتمال سلب نعمت و كمال را ميدهد و روشن است كه اين حالت ترس موجب مى‌شود كه لذائذ و شهوات نامشروع دنيوى را كه موجب سخط و خشم الهى ميگردد بطور كلى رها نموده و بوظائف عبوديت و بندگى مراقبت نمايد.

٤- كافى از محمد بن يحيى ... كه كسى گويد خدمت حضرت صادق ٧ عرض كردم گروهى از مردم را مى‌بينم كه مرتب معاصى و گناهان را انجام ميدهند و ميگويند ما برحمت و بخشش خداوندى اميدواريم و بهمين روش خود تا هنگام مرگ ادامه ميدهند فرمود:

هؤلاء قوم يترجّحون في الأمانىّ كذبوا ليسوا براجين‌

اينان مردمى هستند كه در اثر آمال و آرزوهاى خود در نوسان هستند و بدنبال ميل و خواهش دل در حركتند و حالت رجاء واقعى در آنها نيست چون كسى كه اميد رسيدن بچيزى را داشته باشد بايد براى وصول به آن چيز سعى و كوشش كند و كسى كه از چيزى بترسد بايد از نزديك شدن بآن و موجبات آن بگريزد.

و قريب بهمين حديث را على بن محمد از ديگران نقل نموده كه راوى گفت بحضرت صادق ٧ عرض نمودم عده‌اى از دوستان شما با گناه و معصيت سر و كار دارند

(يلمّون بالمعاصى)

و ميگويند (نرجو) ما اميدواريم‌

فقال كذبوا ليسوا لنا بموال اؤلئك قوم ترجّحت بهم الامانى‌

دروغ ميگويند اينها از دوستان ما نيستند اينان مردمى هستند كه آرزوها و