ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٣٠ - باب ٥٤ در باره اخلاص و معناى قرب و نزديكى خداوند متعال
السّلام است و گفته شده معناى نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ اين است كه ما سودش را زياد ميكنيم كه در زمان دولت و حكومت حكّام جور هم نصيب و بهره خود را استيفاء مينمايد وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ چنين شخصى در زمان دولت و حكومت اهل حق كه آخر و پايان كار است نصيب و بهرهاى از امام ٧ نخواهد داشت. وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ در اخبار فراوان آمده كه مقصود از مساجد همه مسجدها است و گفته شده منظور آن چند مسجد معروف و مشهور است و گفته شده مراد تمامى روى زمين است فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً يعنى در دعا و عبادت خدا غير او را شريك او ننمائيد.
إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ يعنى بمنظور تحصيل رضاى الهى فقط و از انگيزه ريا و انتظار پاداش پاك و بدور هستيم لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً مرحوم صدوق در مجالس بسند خود از حضرت صادق ٧ در يك حديث طولانى سبب نزول سوره هل اتى را در باره اصحاب كساء ٧ نقل نموده وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ با اينكه خيلى گرسنه و مايل به غذا بودند ولى مستمند و مسكينى را بر خود مقدم داشتند و همچنين يتيمى از ايتام مسلمانان و اسيرى از اسيران مشرك و غير مسلمان را مقدم بر خود نمودند و هنگام دادن غذاى خود بآنان در قلب خود ميگفتند: إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً حضرت فرمود: به خدا سوگند اين مطلب را بآنها اظهار نكرده و با زبان نگفتند فقط در ضمير و در باطن خود چنين حالتى داشتند و در دل خود ميگفتند ما از شما توقع پاداش و جبران اين عمل را نداريم و انتظار تشكر و سپاسگزارى هم از شما نداريم و فقط بمنظور رضاى الهى و بدست آوردن ثواب او بشما اطعام ميكنيم إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً، ما از خداى خود از آن روزى كه چهرهها در آن گرفته و سخت درهم رفته قَمْطَرِيراً است ميترسيم يؤتى ماله در مجمع گويد يعنى مالش را در راه خدا انفاق مينمايد يَتَزَكَّى ميخواهد كه نزد خدا پاك و پاكيزه باشد و هيچ گونه رياء و خودنمائى در او نيست.
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى يعنى اين شخص كه مال خود را براى تزكيه خود انفاق ميكند از اين جهت نيست كه كسى باو نعمتى و احسانى كرده باشد و بر او حقى داشته كه براى جبران آن اين انفاق را مينمايد و نه براى اينكه بر كسى حقى پيدا كند هيچ يك از اين مطالب نيست إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى فقط بمنظور تحصيل رضا و خشنودى پروردگار و دستيابى بثواب الهى انجام ميدهد وَ لَسَوْفَ يَرْضى خداى مهربان هم پاداش و ثواب باندازهاى باو ميدهد كه كاملا راضى و خشنود گردد و تمام آمال و آرزوى او را تأمين بلكه بالاتر از آرزو آنچه را كه اصلا بفكر او خطور نكرده عنايت فرمايد كه قطعا خوشحال مىشود مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ يعنى هيچ گونه شريكى براى خدا نميگيرند حنفاء يعنى از عقائد