ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم)
(١)
جلد اول
١ ص
(٢)
فهرست
٢ ص
(٣)
باب 39 در بيان عدالت و صفاتى كه اگر اين اوصاف در هر كسى باشد عادل بودنش روشن مىشود و اخوت و برادرى با او لازم و غيبت كردن او ممنوع است
٣ ص
(٤)
باب 40 در بيان اينكه كمال انسان به چيست و معناى مردانگى و جوانمردى
٦ ص
(٥)
باب 41 در بيان اينكه چه چيزهائى نجات دهنده و چه چيزهائى نابودكننده انسان است
٧ ص
(٦)
باب 42(در بيان طبقات و اصناف مردم و ستايش زيبا رويان و افراد ساده و آزاد)
٩ ص
(٧)
باب 43(در بيان محبت و دوستى خدا)
١٣ ص
(٨)
اما اخبار
١٤ ص
(٩)
باب 44(بياناتى در باره قلب و دل آدمى و شايستگى و تباهى آن و معناى واقعى و شنوائى و بينائى و سخن گفتن و حياة و زندگى
٢٦ ص
(١٠)
اما اخبار و روايات در اين باب
٣٢ ص
(١١)
باب 45 اين فصل در باره درجات و مراتب نفس و در اينكه نبايد باو اعتماد نمود و آراستهگى او چيست و چه چيزهائى براى او جلوه و زيبائى دارد و معناى جهاد اكبر و بزرگترين پيكار و حساب كشيدن از خويش و مبارزه با نفس و گرد لذتها و كامجوئىها نگشتن و در فكر غ
٦٣ ص
(١٢)
و اما اخبار و روايات
٦٤ ص
(١٣)
و اما اخبار و روايات
٧٥ ص
(١٤)
باب 47 در باره اهميت و بيان اطاعت و فرمانبرى از خداوند و از رسول خدا و ائمه اطهار
٩١ ص
(١٥)
باب 48(در برگزيدن و مقدم داشتن حق بر باطل و امر بگفتن حق و حقيقت گر چه تلخ و ناگوار باشد)
١٠٦ ص
(١٦)
باب 49(در باره كنارهگيرى از مردمان شرور و پليد و انس و الفت با خدا)
١٠٨ ص
(١٧)
باب 50 در باره اينكه آن رقم بيهوشى و از خود بيخودشدنى كه بعضى از افراد بهنگام قرائت قرآن و يا ذكر از خود نشان ميدهند اين خود از اثر تسلط شيطان بر آنها است(كه اين عمل را در نظر آنان زينت ميدهد)
١١٢ ص
(١٨)
باب 51 در باره اينكه رهبانيت و ترك دنيا و ديرنشينى و صحرانشينى بيابان گردى از نظر اسلام ممنوع و نهى شده و همچنين همكارى و اجراء دستورات و فرامين اهل بدعت و هوا پرستان كه مقرراتى بر خلاف شريعت معمول ميدارند حرام و غير مجاز است
١١٢ ص
(١٩)
اخبار
١١٤ ص
(٢٠)
باب 52 در موضوع يقين و صبر و تحمل بر شدائد و استقامت در راه دين
١٢٩ ص
(٢١)
اخبار
١٣٣ ص
(٢٢)
باب 53 در باره نيت و شرائط آن و مراتب و درجات آن و ارزش و ثواب آن و اينكه عمل قبول شده بسيار كم و نادر است
١٨٤ ص
(٢٣)
باب 54 در باره اخلاص و معناى قرب و نزديكى خداوند متعال
٢١٥ ص
(٢٤)
باب 55 در موضوع مخفى داشتن عبادت و مذموميت شهرت بعبادت
٢٥٩ ص
(٢٥)
باب 56 در طاعت و تقوى و ستايش متقين و صفات و علائم آنان و اينكه ميزان ارزش و شرط قبولى عمل تقوى است
٢٦٦ ص
(٢٦)
اخبار و احاديث در اين باب
٢٨٨ ص
(٢٧)
باب 57 در ورع و پرهيزگارى و اجتناب و دورى از امور مشكوك و شبههناك
٣٠١ ص
(٢٨)
باب 58 در باره زهد و پارسائى و مراتب و درجات آن
٣١٤ ص
(٢٩)
باب 59 در باره بيم و اميد و حسن ظن بخدا و گمان لطف و كرم از خداوند متعال داشتن
٣٢٧ ص
(٣٠)
اخبار و احاديث
٣٥٨ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص

ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٢٣ - باب ٥٤ در باره اخلاص و معناى قرب و نزديكى خداوند متعال

ابليس و بعضى از كفار وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً يعنى در عبادت خدا غير خدا را سهيم و شريك نسازيد كه هم شرك خفى (رياء) و هم شرك جلى (بت‌پرستى) را شامل مى‌شود. وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ‌ يعنى هر كس كه صدقه و نيكى و يا اصلاح بين مردم را انجام دهد و يا ديگران را باين كارها وادارد (كه اول آيه اين مطالب را تذكر ميدهد) ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ‌ كه اين جمله دلالت دارد بر اينكه ثواب و اجر عظيم مشروط بقصد قربت است. وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مرحوم طبرسى گويد اين جمله بصورت سؤال و استفهام است و منظور تقرير و تثبيت مطلب است و باين معنا كه راه و روش چه كسى صحيح‌تر است از چنين شخصى يعنى ايمان و اعتقاد او از همه بهتر و صحيح‌تر است‌ مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ‌ يعنى تسليم حق باشد و مقصود از وجه ذات و نفس خود شخص است كما اينكه در آن آيه اين طور است كه فرمود كُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ‌ يعنى هر چيز غير از ذات مقدس خداوندى فانى و نابودشونده است و منظور اين است كه شخص در كمال انقياد مطيع خدا باشد و بتمام معنا پيغمبر ٦ را تصديق نمايد و گفته شده معناى‌ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ‌ اين است كه در عبادتش فقط و فقط خدا را منظور داشته باشد همان طورى كه خدا از ابراهيم خليل ٧ بازگو مينمايد كه گفته‌ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌ من در عباداتم متوجه آفريدگار آسمان و زمينم و گفته شده به معناى اخلاص در عمل است كه اعمالش را پاك و خالص نمايد براى خدا.

وَ هُوَ مُحْسِنٌ‌ يعنى آن اعمال و كارهاى نيك را كه خدا دستور داده انجام دهد و گفته شده محسن كسى است كه در تمام گفتار و كردار خود جانب حسن و نيكى را رعايت كند و گفته شده محسن يعنى موحد و يكتاپرست كه از پيغمبر ٦ نقل شده از معناى احسان سؤال كردند فرمود احسان اين است كه خدا را عبادت كنى مثل اينكه او را ميبينى كه اگر تو او را نميبينى او تو را مى‌بيند وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ‌ يعنى از دين ابراهيم و روش و راه و طريقت او پيروى نمايد يعنى آن مسيرى كه ابراهيم داشت و فرزندان و ذريه خود را بآن فرمان داد و توصيه و سفارش كرد از قبيل اقرار بوحدانيت خدا و عدل او و منزه داشتن او از صفاتى كه لائق ذات اقدسش نيست و از روش و طريقه ابراهيم است نمازگزاردن بسوى كعبه و طواف گرد خانه و سائر مناسك و اعمال حج حنيفا يعنى بر روش او استوار باشد قوله تعالى‌ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا يعنى از نفاق و دوروئى توبه كرده و دست بردارند وَ أَصْلَحُوا مفاسد درونى و اسرار و حالت نفاق خود را اصلاح نمايند وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ‌ اتكا و اعتماد بخدا نموده و تمسك بدين او نمايند وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ‌ يعنى هدفشان در اطاعت و انجام امور دينى فقط خدا باشد فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ‌ يعنى در هر دو جهان در عداد و زمره مؤمنين هستند. وَجَّهْتُ وَجْهِيَ‌ متوجه ميسازم خود را و يا روى دل خود را و يا نيت و