باب ٥٠ در باره اينكه آن رقم بيهوشى و از خود بيخودشدنى كه بعضى از افراد بهنگام قرائت قرآن و يا ذكر از خود نشان ميدهند اين خود از اثر تسلط شيطان بر آنها است (كه اين عمل را در نظر آنان زينت ميدهد).

١- امالى صدوق ... جابر بن جعفى گويد بحضرت باقر ٧ عرضه داشتم گروهى وضع آنها چنين است كه هنگام شنيدن مقدارى از قرآن و يا هنگام خواندن و بازگو كردن آن بناگاه فريادى كشيده و مى‌افتد بيهوش و از خود بيخود بطورى كه اگر فرضا دست و پاهايش را قطع كنند احساس نميكند. فرمود سبحان اللَّه عجيب است اين عمل از شيطان است. اين گونه دستور بآنان داده نشده. دستورى كه هست فقط عبارت از نرمى و آمادگى دل و رقت قلب و تاثر و گريه كردن و ترسيدن. (چون در آيات قرآن توصيف مؤمنين در مواقع استماع آياتش باين اوصاف شده- تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ‌- تَرى‌ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ‌- وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ‌ و همچنين آيات ديگر در اين موضوع و لذا اين حالت كاذب كه آنها اظهار ميكنند يك امر شيطانى است).

ميگويم من (مجلسى) قسمتى از اين اخبار در باب آداب قرائت قرآن و اوقات قرائت و نكوهش كسانى كه اظهار بيهوشى مينمايند هنگام قرائت در جلد مربوط به قرآن و ذكر و دعا خواهد آمد.

باب ٥١ در باره اينكه رهبانيت و ترك دنيا و ديرنشينى و صحرانشينى بيابان گردى از نظر اسلام ممنوع و نهى شده و همچنين همكارى و اجراء دستورات و فرامين اهل بدعت و هوا پرستان كه مقرراتى بر خلاف شريعت معمول ميدارند حرام و غير مجاز است‌

. آيات توبه ١١٣ الْعابِدُونَ‌ ... السَّائِحُونَ‌ عبادت‌كنندگان و سياحت‌كنندگان (منظور از اين سياحت، سياحت مشروع است كه در روى زمين گردش كند و آثار توحيد و موجبات عبرت و اندرز را مورد بينش و مطالعه خود قرار دهد و يا منظور روزه گرفتن است كه آن هم يكنوع سياحت معنوى و استمرار دادن و ادامه خود دارى از مفطرات است نه اينكه ترك اتخاذ وطن و