٣٦- معمّر بن خلّاد به آن حضرت ٧ گفت: خداوند در گشايش و فرج شما تعجيل فرمايد! فرمود: اى معمّر اين فرج و گشايش براى خود شما است، و قسم بخدا كه براى من نيازى جز توشه دانى با مشتى آرد سر به مهر نيست.

٣٧- كمك و ياريت به ناتوان از برترين صدقه بشمار آيد.

٣٨- هيچ بنده‌اى تا سه خصلت در او نباشد حقيقت ايمان را بطور كامل در نيابد: ١- بينش و تفكّر در دين، ٢- و تقدير صحيح در امر معاش، ٣- و پايدارى بر مصيبت و بلايا.

٣٩- و آن حضرت ٧ به أبو هاشم داود بن قاسم جعفرى فرمود: اى داود، ما را- بجهت پيامبر ٦- بر شما حقّى است، و شما را نيز بر ما حقّى، پس هر كس حقّ ما را شناخت حقّش محفوظ است، و هر كس كه نشناخت او را [بر ما] نخواهد بود.

٤٠- روزى آن حضرت ٧ به مجلس مأمون كه ذو الرّياستين هم در آن بود حاضر شد، و گفتگو از شب و روز و اينكه كداميك پيش از ديگرى آفريده شده بميان آمد، و ذو الرّياستين مسأله را از آن حضرت پرسيد، فرمود: ميل دارى پاسخت را از قرآن بدهم يا طبق محاسبات خودت؟ گفت: ابتدا از حساب پاسخم فرمائيد، فرمود: آيا عقيده شما بر اين نيست كه سرطان طالع دنيا بود، و ستارگان در شرف خود بودند؟ گفت: آرى، فرمود: پس بايد «زحل» در «ميزان»، و «مشترى» در «سرطان»، و «مرّيخ» در «جدى»، و «زهره» در «حوت»، و «ماه» در «ثور»، و «خورشيد» در ميان آسمان در «حمل» بوده باشد؟! و اين وضعيّت جز در روز نخواهد بود. پرسيد: پس جوابش از قرآن چه؟ امام ٧ گفت: اين آيه: لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ: «نه خورشيد را سزد كه ماه را دريابد و نه شب بر روز پيشى‌گيرنده است- يس: ٤٠»، يعنى: روز پيش از شب بوده است.

٤١- على بن شعيب گويد: خدمت آن حضرت ٧ حاضر شدم، بمن فرمود:

زندگى كداميك از مردمان نيكوتر است؟ گفتم: سرور من! شما از من به آن داناتريد، امام فرمود: اى على، آن كسى كه زندگى ديگرى را در سايه زندگى خويش نيكو و خوش بدارد.

٤٢- فرمود: اى على، زندگى كداميك از مردمان بدتر است؟ گفتم: شما داناتريد، فرمود: كسى كه تنها خود را در زندگى اداره كند،