هر گاه نماز صبح گزارديد پس از اتمام آن به خدا توكّل كنيد كه جايزه‌ها در آن زمان داده مى‌شود. با شمشيرها (اسلحه) وارد حرم نشويد، و هيچ يك از شما در حالى كه شمشيرى جلوى اوست نماز مخواند، چرا كه قبله محلّ امان و آسايش است. هر گاه حجّ گزارديد به مدينه بزيارت رسول خدا ٦ نيز برويد كه ترك آن ستم است و دستور همين است. و قبور ديگرى كه سكنه آن بر شما حقّ دارند نيز زيارت كنيد، و نزد آنان از خداى روزى بخواهيد، كه آنان به اين ديدار خرسند گردند. هر فردى مى‌تواند نزد قبر پدر و مادرش پس از اينكه بر ايشان دعا كرد حاجت خود را از خدا طلب كند. گناه اندك را وقتى توانائى بر گناه بزرگ نداريد كوچك مشماريد، كه گناهان كوچك جمع شده و بزرگ مى‌گردند. سجده طولانى نمائيد كه هر كس كه اين كار كند فرمان خدا برده و نجات يابد. بسيار ياد مرگ كنيد و ياد بيرون‌شدنتان از گورها، و همچنين روزى كه در پيشگاه خدا مى‌ايستيد تا مصيبتها بر شما آسان گردد. هر گاه كسى از شما گرفتار چشم درد شد «آية الكرسى» را به نيّت بهبود چشمش بخواند كه إن شاء اللَّه بهبود مى‌يابد. از ارتكاب گناهان پرهيز كنيد كه هر گونه گرفتارى و كمبود رزق از گناه است، حتى خراش جايى از بدن و زخم و مصيبت، زيرا كه خداوند مى‌فرمايد: ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ، يعنى: «هر مصيبتى كه به شما رسد به سبب كارهائى (خطا و گناهانى) است كه دستهايتان كرده و از بسيارى [از گناهان‌] در مى‌گذرد- شورى: ٣٠». به هنگام صرف غذا بسيار به ياد خدا باشيد و حرف مزنيد زيرا غذا نعمتى از نعمات الهى و رزقى از ارزاق اوست، كه در اين صورت شكر و سپاسش بر شما واجب گشته. پيش از زوال نعمت وجودش را مغتنم شماريد كه در غير اين صورت نعمت از دست رفته، و بر عليه صاحبش گواهى خواهد داد كه با او چگونه رفتارى داشته است. هر كس كه به روزى اندك خداوند بسنده كند خدا نيز به اعمال اندك او بسنده نمايد. مبادا تقصير و كوتاهى كنيد كه آن موجب حسرت است آنگاه كه ديگر سودى ندارد. به هنگام كارزار با دشمن: ١- از سخن بكاهيد، ٢- و بسيار خداى جلّ و عزّ را ياد كنيد، ٣- و فرار مكنيد كه با اين كار خدا را به خشم آريد و مستوجب غضبش گرديد، ٤- به هنگام برخورد با برادران مجروح يا گرفتار خود يا آن كس كه دشمن قصدش را كرده و بدان طمع بسته با جان و دل تقويتش نمائيد. تا آنجا كه توان داريد نيكوكارى كنيد كه اين كار از مرگ بد