موقّت در دست تو بود، و خداوند تو را به او تا زمانى معيّن بهره‌مند ساخت، و به وقت رسيدن اجل جان او را ستاند، فإنّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌ (زيرا ما از آن خدائيم و به سوى او بازمى‌گرديم)، مبادا بيتابيت موجب تباهى پاداش تو گردد، و در صورتى كه پاداش (بر) مصيبت را دريابى خواهى دانست كه اين مصيبت در مقابل پاداشى كه خداوند براى اهل تسليم و پايدارى فراهم ساخته بسيار ناچيز است. و آگاه باش كه بيتابى، مرده را باز نگرداند، و سرنوشت را تغيير ندهد، بنا بر اين صبر را نيكو دار و تحقّق وعده الهى را بجوى، مبادا بر آنچه كه بر تو و همه مردم حتمى است و در زمان و موعد خود نازل‌شدنى است تأسّف بخورى! سلام و رحمت و بركات خداوند بر تو باد.

١٨٣- از علائم (برپائى) قيامت: افزايش قاريان قرآن، كمى فقيهان، و بسيارى أميران، و كمى درستكاران، و زيادى بارش باران و كمبود گياهان است.

١٨٤- حاجت آن را كه توانائى ابلاغ نيازش را به من ندارد به من برسانيد، زيرا هر كه حاجت نيازمندى كه توانائى ابلاغ آن را به صاحب قدرتى ندارد برساند خداوند در روز رستاخيز قدمهايش را بر صراط استوار دارد.

١٨٥- دو چيز شگفت انگيز است: ١- گفتار حكيمانه از احمق؛ آن را بپذيريد، ٢- و گفتار بى‌مغز از حكيم، از آن درگذريد.

١٨٦- تنبل را سه نشان است: ١- كاهلى كند تا به كوتاهى كردن افتد، ٢- و بعد كوتاهى كند تا تباه سازد، ٣- و پس از تباهى به گناه افتد.

١٨٧- كسى كه از حلال شرم نكند به خود سود رسانده، و خرجش سبك گردد، و تكبّر از او دور شود، و هر كه به روزى اندك خدا بسنده كند خداوند نيز به كردار اندك او خشنود شود، و آن كس كه شيفته دنيا شود آرزويش در آن دراز گشته؛ خداوند به اندازه تمايل او به دنيا دلش را كور سازد. و هر كه دل از دنيا بركند آرزويش كوتاه گشته؛ خداوند او را بدون آموزش، دانش عطا كند، و بى‌راهنما هدايتش نمايد، و كورى را از وى زدوده و بينايش سازد.

آگاه باشيد! از پس من جمعيتى آيند كه حكومت از براى ايشان جز با كشتار و زورگوئى برپا نگردد، و توانگرى جز با بخل بر ايشان فراهم نشود، و محبوبيت در بين مردم را جز با هوسرانى و سهل انگارى در دين كسب نكنند.

آگاه باشيد! هر كه آن دوره را دريافت، و بر فقر پايدارى كرد در حالى كه قدرت بر توانگرى را داشت، و بر گمنامى صبر كرد با اينكه قدرت كسب عزّت را