تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٦ - سخنان كوتاه پيامبر صلى الله عليه و اله و سلم

١٦١- حيا و آبرودارى از صفات ايمان است.

١٦٢- روز قيامت تا از بنده چهار چيز پرسش نشود قدمى برندارد: از عمرش كه در چه سپرى ساخته؟ و جوانيش در چه چيز صرف كرده؟ و از مالش كه از كجا آورده و در چه موردى خرج كرده؟ و از دوستى ما اهل بيت.

١٦٣- هر كس در معامله با مردم ستم نكند، و در سخن گفتن با آنان دروغ نگويد، و در وعده‌هايش با آنان خلف و عهدشكنى نكند، پس وى از كسانيست كه مردانگى و انسانيتش به حدّ كمال رسيده، و عدالتش آشكار گشته، و دوستى و برادرى با وى لازم آمده، و غيبت او حرام شده است.

١٦٤- مؤمن همه چيزش حرمت دارد: آبرويش و ثروتش، و خونش.

١٦٥- به اقوامتان احسان كنيد هر چند به يك سلام كردن باشد.

١٦٦- ايمان اعتقادى در دل است، و ايمان گفتارى به زبان، و ايمان كردارى به اعضا مى‌باشد.

١٦٧- توانگرى به زيادى كالا نيست، بلكه به بى‌نيازى دل است.

١٦٨- اجتناب و دورى از بدى نوعى صدقه است.

١٦٩- چهار چيز لازمه هر عاقل و انديشمندى از امّت من است، گفته شد:

اى رسول خدا آنها چيست؟ فرمودند: گوش فرا دادن به دانش، و نگهدارى و پخش كردن، و عمل نمودن به موجب آن است.

١٧٠- همانا برخى از سخنرانيها چون سحر عقل را مى‌ربايد، و برخى از دانستنها نادانى است، و برخى از سخنان نارسا است.

١٧١- سنّت دو گونه است، سنّت واجب: كه بكارگيرى آن پس از من موجب هدايت و ترك آن سبب گمراهى است. و سنّت مستحبّ: كه عمل به آن سبب برترى بوده و ترك آن گناهى ندارد.

١٧٢- هر كه حاكمى را با آن خشنودى كه مستوجب خشم خداست خشنود سازد از دين خدا بيرون است‌[١] ١٧٣- بهتر از نيكوكارى، فرد نيكوكار است، و بدتر از بدى، بدكردار

[١] بايد دانست كه مراد از خشمگين نمودن خدا، يا راضى ساختن او، اينست كه به محيط غضب حقّ رود يا به محيط رضاى او، زيرا خداوند محلّ حوادث نيست كه كسى بتواند در او تأثير كرده؛ او را خشنود كند يا به غضب آورد.