تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٣ - سخنان كوتاه پيامبر صلى الله عليه و اله و سلم

(ديدگانت را بدان چه گروههايى از آنان را از متاع دنيا داده‌ايم مدوز» (طه: ١٣١) بر آن حضرت نازل شد فرمود: كسى كه دلش به صبر الهى آرام نگيرد جانش از افسوس دنيا به لب رسد، و كسى كه ديدگانش را بر دارائى مردمان كشد غصّه‌اش طولانى شده و روزى مقدّر خدا را بد شمرده، و زندگى براى او تلخ گردد. و كسى كه نعمت خدا را بر خود جز خوراك و پوشاك نداند و نفهمد به تحقيق به نعمتهاى الهى جهل ورزيده و كافر شده است، و تلاشش به هدر رفته و عذابش نزديك گردد.

١٣١- رسول خدا ٦ فرمود: جز مسلمان وارد بهشت نشود، أبو ذر پرسيد:

اى رسول خدا اسلام چيست؟ فرمود: اسلام برهنه است و لباسش پرهيزگارى، و زير پوشش هدايت، و روپوشش شرم، قانونش پارسائى، تماميّتش دين، و ميوه‌اش كردار شايسته است. و هر چيزى را اساس و پايه‌اى است و پايه اسلام دوستى ما اهل بيت است.

١٣٢- كسى كه خشنودى مخلوق را در آن عمل كه مستوجب خشم خداست جستجو كند خداوند عزّ و جلّ همان مخلوق را بر وى مسلّط سازد.

١٣٣- خداوند از ميان بندگانش گروهى را براى نيازهاى مردم آفريده كه مشتاق كار نيكند و سخاوت را بزرگوارى دانند، و خداوند اخلاق و رفتار نيك را دوست مى‌دارد.

١٣٤- همانا خداوند را بندگانى است كه مردم در نيازمنديهايشان بدانان پناه مى‌برند، آنان همان كسانند كه در روز رستاخيز از عذاب الهى در امانند.

١٣٥- مؤمن پذيراى تربيت الهى است، وقتى گشايش دهد مى‌برد؛ و چون تنگ گرفت؛ پايدارى مى‌ورزد.

١٣٦- روزگارى بر اين مردم خواهد آمد كه اگر دنياى كسى مهيّا شود ديگر به تباهى دينش اهميّتى ندهد.

١٣٧- همانا خداوند دلهاى بندگانش را بر دوستى آن كس كه به ايشان نيكوكارى كند و دشمنى آن كس كه به آنان بدى كند سرشته است.

١٣٨- هر گاه امّتم به پانزده رفتار عادت كنند بر آنان عذاب نازل شود، گفته شد: اى رسول خدا آنها كدام است؟ فرمود: زمانى كه غنيمت و مال را در ميان‌