گرفته و پيشى گيريد، و در بهشت او جايگاه هر كدامتان بر ديگرى [با توجّه به اعمال‌] برتر آيد، بنا بر اين فريضه حجّ، و عمره، و برپائى نماز، و پرداخت زكات، و روزه، و ولايت را بر شما واجب فرمود، و بر شما دربى گشود تا در فهم فرائض از آن يارى طلبيد، و تا كليدى در تحصيل آن باشد، اگر محمّد ٦ نبود و نيز اوصياى از فرزندانش نبودند شما سرگردان و حيران همچون چارپايان هيچ يك از واجبات را نمى‌شناختيد، و راه ورود به هر شهر جز از درب آن است؟ پس آنگاه كه خداوند، پس از پيامبرتان با نصب امامان بر شما منّت نهاد، در قرآن فرمود: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً: «امروز دين شما را به كمال رساندم و نعمت خود را بر شما تمام كردم، و اسلام را دين شما پسنديدم- مائده: ٣»، بنا بر اين حقوقى را براى امامان خود بر شما واجب ساخته، و برعايت آن امر فرموده است تا هر چه از زن و مال و خوردنى و نوشيدنى كه داريد برايتان حلال و شرعى گردد، خداوند فرموده: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌:

«بگو براى آن (رساندن پيام) هيچ مزدى از شما نميخواهم، مگر دوستى در باره خويشاوندان [نزديكم‌]- شورى: ٢٣»، و بدانيد هر كس كه [در اداى اين حقّ‌] دريغ ورزد بخود بخل ورزيده، و خداوند بى‌نياز و توانگر است، و شمائيد كه فقير و نيازمنديد، هيچ معبودى جز او نيست، و بى‌گمان اين بحث با تمام آنچه براى شما و بر عهده شما بود به درازا كشيد.

و اگر نبود كه خداوند مى‌خواهد نعمت خود را بر شما تمام كند- پس از وفات امام سابق- ديگر نه از من خطّى ديده و نه كلامى مى‌شنيديد، و شما [هنوز] در كار آخرت خود غافليد، و پس از آنكه ابراهيم بن عبده را براى شما منصوب داشتم و نامه‌اى كه توسّط محمّد بن موسى نيشابورى به سويتان ارسال كرده‌ام- كه خداوند در هر حال ياور ما است- مبادا در باره خود كوتاهى كنيد كه از زيانكاران محسوب خواهيد شد، پس دورى و هلاكت باد آنان را كه از اطاعت خدا روى برتافته و اندرز امامان را نپذيرفتند، كه محقّقا خداوند شما را به طاعت خود و پيامبرش و صاحبان امر فرمان داده، اميدوارم خداوند به سستى و بى‌توجّهيتان رحم كند، و شما را بر اعتقادتان پايدار سازد، پس ديگر چه چيز آدمى را به پروردگارش فريفته؟ و اگر سنگهاى سخت و محكم، بخشى از مطالب اين نامه را دريافته بود؛ از شدّت بيم و نگرانى و ترس از خدا؛ از هم شكافته شده و به طاعت خدا بازمى‌گشت. هر چه خواهيد انجام دهيد «كه خدا و پيامبرش و مؤمنان؛ كردار شما را خواهند ديد، و به زودى بسوى داناى نهان و آشكار بازگردانده مى‌شويد، پس‌