نشانه و پرچم راهنما و امام تعيين فرمود، و هيچ چيزى را كه امّت بدان نيازمند شوند فرو نگذاشت جز اينكه آن را روشن ساخت، پس هر كس كه گمان كند كه خداوند دينش را كامل نكرده، در حقيقت او كتاب خدا را انكار نموده، و منكر كتاب خدا، كافر است. آيا [مردم‌] به قدر امامت و جايگاه آن در امّت پى برده‌اند و شناخت دارند تا اختيار ايشان در آن جايز باشد؟! بى‌ترديد، امامت [منزلتى‌] است كه خداوند، إبراهيم خليل ٧ را پس از نبوّت و مقام خليل اللّهى در مرتبه سوم (كه بالاترين مقام است) بدان مخصوص ساخته، و فضيلتى است كه بدان مشرّف فرموده، و نامش را بلند آوازه كرده، پس خداى جليل و عزيز فرمود: وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً: «و [بياد آر] آنگاه كه إبراهيم را پروردگارش به امورى چند بياموزد و او آنها را به انجام رسانيد. [خداى‌] گفت: تو را براى مردم امام برگزيدم» إبراهيم خليل ٧ از روى شادمانى به اين مقام گفت: وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌: «و از فرزندان من نيز؟ گفت: پيمان و عهد من به ستمكاران نرسد- بقره: ١٢٤»، در نتيجه اين آيه امامت و پيشوائى هر ظالم و ستمكارى را تا روز قيامت باطل ساخت، و امامت در افراد برگزيده قرار گرفت و مختصّ افراد برگزيده شد.

سپس خداوند با قرار دادن امامت در نسل برگزيدگان و پاكان آن را گرامى داشته و فرمود: وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ* وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌: «و او را [پسرى چون‌] اسحاق بخشيديم و [فرزندزاده‌اى چون‌] يعقوب را به فزونى داديم‌[١] و همه را نيكوكاران و شايستگان گردانيديم* و ايشان را امامانى قرار داديم كه به فرمان و دستور ما راه نمايند، و به آنان كارهاى نيك كردن و برپا داشتن نماز و دادن زكات را وحى كرديم، و آنان نيز به عبادت ما پرداختند- انبياء: ٧٢ و ٧٣»، پس پيوسته امامت بهمين ترتيب در نسل و فرزندان او بود، و يكى پس از ديگرى قرن به قرن به ارث مى‌برد تا اينكه سرانجام پيامبر اسلام ٦ آن را به ارث برد، و خداوند فرمود: إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا: «براستى نزديكترين مردم به ابراهيم آنانند كه او را پيروى كردند و اين پيامبر و آنان كه [به اين پيامبر] ايمان آورده‌اند- آل عمران: ٦٨». پس امامت‌

[١] يعنى: ما اضافه بر اجابت دعايش در برخوردارى از پسر، نبيره‌اى نيز به او بخشيديم.