هر چه خواستى نگه‌دار، آنگاه خداوند عزيز و جليل فرشته وحى؛ روح الأمين را بر او نازل ساخته و گفت: اى محمّد قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌ [يعنى‌] پس از من خويشانم را ميازاريد! پس خارج شدند و برخى از آنان گفت:

آنچه پيغمبر را به ردّ پيشنهاد ما واداشت جز اين نبود كه پس از خود ما را به رعايت حال خويشانش وادار سازد، اين آيه جز حرف تازه از خود ساخته چيز ديگرى نبود- و اين سخن گستاخى بزرگى بود- پس خداوند اين آيه را نازل فرمود: أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ كَفى‌ بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌: «بلكه مى‌گويند كه ساخته محمّد است، بگو: اگر من، آن سخن را بافته باشم، [عذابش متوجّه من است‌] پس شما در برابر خدا چيزى را براى من در توان نداريد، او داناتر است بدان چه در باره آن گفتگو مى‌كنيد، او ميان من و شما گواه و شاهد است، و او آمرزنده و مهربان است- احقاف: ٨»، آنگاه [بدنبال نزول اين آيه‌] پيامبر ٦ آنان را احضار نموده و فرمود: آيا اتّفاق يا مطلب جديدى رخ داده؟ گفتند: آرى بخدا قسم، اى رسول خدا، گروهى از ما سخنى ناشايست گفتند كه آن را ناپسند و مكروه داشتيم. پس رسول خدا ٦ همان آيه را بر ايشان تلاوت كرد، [با شنيدن آيه‌] آنان به سختى گريستند، پس خداوند اين آيه را نازل ساخت: وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ‌: «و اوست آن [خدائى‌] كه توبه را از بندگان خود مى‌پذيرد و از بدى‌ها (گناهانشان) در مى‌گذرد، و آنچه ميكنيد ميداند- شورى: ٢٥». اين ششم، و امّا هفتم: اين فرمايش الهى است: إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً: «همانا خداى و فرشتگان او بر پيامبر درود مى‌فرستند، اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، بر او درود فرستيد و سلام گوئيد؛ سلامى در خور و شايسته- احزاب: ٥٦»، و حتّى دشمنان نيز از اين مطلب آگاهند كه چون اين آيه نازل شد مردم گفتند: اى رسول خدا ما چگونگى سلام بر تو را دانستيم، صلوات فرستادن بر شما چگونه است؟ فرمود: اين طور گوئيد:

«اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد كما صلّيت على إبراهيم و آل إبراهيم إنّك حميد مجيد»

: «خدايا بر محمّد و آل او درود فرست همان طور كه بر ابراهيم و آل او درود فرستادى، همانا تو ستوده و بزرگى». حضرت رضا ٧ فرمود: آيا ميان شما مردم؛ در اين موضوع تو ستوده و بزرگى». حضرت رضا ٧ فرمود: آيا ميان شما مردم، در اين موضوع اختلافى هست؟! گفتند: خير، مأمون گفت: اين مطلب عارى از هر اختلاف و مورد اتّفاق و اجماع همگان است، ولى آيا در مورد «آل»