تكليف نكند. و هر يك وسق شصت صاع، و هر يك صاع شش رطل است، و هر يك رطل چهار مدّ است و هر يك مدّ دو رطل و ربع [بنا بر] رطل عراقى است، و حضرت صادق ٧ فرموده: «يك صاع نه رطل عراقى و شش رطل مدنى است». و پرداخت زكات فطره بر هر فردى چه كوچك و چه بزرگ، چه آزاد و چه برده واجب است، و حدّ نصاب آن از گندم نيم صاع، و از خرما و مويز يك صاع مى‌باشد، و جايز نيست به غير شيعه امامى داده شود، چون از صدقات واجب است.

و بيشترين دوره ايّام حيض [معمولا] ده روز، و كمترش سه روز مى‌باشد، و زن مستحاضه بايد [بخود پنبه بردارد و] غسل كند و نماز گزارد، و زن حائض نه نماز گزارد و نه آن را قضا كند، و روزه ماه رمضان نگيرد ولى آن را قضا نمايد.

و ماه رمضان با رؤيت هلال روزه گرفته شود و با رؤيت هلال افطار گردد، و نماز تراويح‌[١] نبايد به جماعت خوانده شود، و روزه سه روز در هر ماه- در هر دهه يك روز- پنجشنبه دهه اوّل، و چهارشنبه دهه وسط، و پنجشنبه دهه آخر مستحبّ است، و روزه ماه شعبان بسيار نيكو و مستحبّ است، و رسول خدا ٦ فرموده: «شعبان ماه من، و ماه رمضان ماه خدا است»، و روزه‌هاى قضاشده ماه رمضان را اگر متفرّقا هم بجاى آورى از تو كفايت مى‌كند.

و حجّ خانه خدا بر كسى كه مستطيع بوده و راهى به أداى آن داشته باشد واجب است، مراد از راه، توشه و مركب مى‌باشد، و حجّ براى غير اهل مكّه حجّ تمتّع است، و آن حجّ قران و افرادى كه معمول اهل سنّت مى‌باشد درست نيست.

و احرام پيش از رسيدن به ميقات جايز و روا نيست، خداوند فرموده: وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ‌: «حجّ و عمره را براى [تقرّب به‌] خدا؛ تمام بجاى آريد- بقره: ١٩٦»، و جايز نيست گوسفند اخته را قربانى كرد، زيرا كه آن ناقص است، ولى موجوء مانعى ندارد[٢] و جهاد بدستور و در ركاب امام عادل واجب مى‌شود. و هر كس بخاطر حفظ

[١] نماز تراويح همان هزار ركعت نماز مستحبّى در شبهاى ماه رمضان است كه ديگران آن را به جماعت مى‌خوانند.

[٢] موجوء بز نرى را گويند كه رگهاى خايه‌هايش را در ميان دو سنگ كوفته باشند تا شهوتش فروكش كند.