غصّه‌تر از گناهكار است هر چند از سر اخلاص توبه كرده و بازگشته باشد. و بى‌شكّ گناهان كوچك و ناچيز از دامهاى شيطان است كه آنها را در ديده شما ناچيز و اندك جلوه مى‌دهد تا اضافه شود و شما را احاطه كند.

از روى حقّ به شما مى‌گويم: بى‌شكّ مردم در مورد حكمت دو گروهند:

فردى كه آن را استوار و محكم بر زبان جارى سازد و با كردار تأييد و تصديقش نمايد، و ديگرى آن كس كه حكمت را بخوبى مى‌گويد ولى با بدى كردارش آن را تباه مى‌سازد، چه دور است فاصله آن دو! پس خوشا بحال علماى با كردار، و واى به حال علماى به زبان و گفتار. اى خطاكاران، مساجد پروردگار خود را زندان جسم و پيشانى خود كنيد و دلهاى خود را خانه تقوا قرار دهيد، نه آنكه پناهگاه شهوات.

بتحقيق بيتاب‌ترين شما هنگام بلا، دنيا دوست‌ترين شما است، و صبورترين شما بر بلا زاهدترين شما به دنيا مى‌باشد. اى خطاكاران، نه چون زاغهاى رباينده باشيد، و نه مانند روبهان حيله‌گر، و نه گرگهاى دغل، و نه مانند شيران درنده كه با مردم آن كنيد كه آنها با شكار خود مى‌كنند، و دسته‌اى را برباييد و گروهى را بفريبيد و به گروهى خيانت نمائيد! از روى حقّ به شما مى‌گويم: بدن با ظاهرى سالم و باطنى فاسد چه سود دارد و از چه شرّى باز مى‌دارد؟! و نيز بدنهاى مورد پسندتان با قلبهائى فاسد سودى نبخشند! شما را چه سود كه ظاهر خود را پاك سازيد در حالى كه قلبهاتان آلوده است، چون غربال مباشيد كه آرد نرم را بيرون مى‌راند و سبوس را نگه مى‌دارد، شما نيز اين گونه‌ايد كه سخن حكيمانه را از دهان خارج مى‌سازيد در حالى كه كينه و نادرستى در سينه‌هايتان باقى است.

اى دنيا پرستان، شما همچون چراغيد كه مردمان را نور مى‌دهد ولى خود را مى‌سوزاند! اى بني اسرائيل، همنشين محفل علما شويد گر چه [از شدّت ازدحام‌] بر زانو نشينيد، كه بى‌شكّ خداوند دلهاى مرده را به نور حكمت جان بخشد، همان طور كه زمين خشك و بى‌حاصل را بباران تند حيات دهد.

[پايان سخنان حضرت مسيح ٧، و ادامه سخنان امام كاظم ٧ به هشام‌] اى هشام، در انجيل نوشته است: «خوشا بحال آنان كه به هم مهر مى‌ورزند، اينان همان كسانند كه در روز رستاخيز بحالشان رحم شود، خوشا بحال اصلاحگران ميان مردم، آنان افراد مقرّب بروز رستاخيزند. خوشا بحال پاك دلان، آنان پرهيزگاران روز واپسين‌اند، خوشا بحال افراد فروتن و متواضع در دنيا