تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٥٨ - سخنانى كوتاه از امام صادق

مؤمن از جانب خودش، ٢- و برابرى آدمى با برادرش، ٣- و در هر حال بياد خدا بودن. از آن حضرت ٧ پرسيده شد: در هر حال بياد خدا بودن چه معنائى دارد؟ فرمود: يعنى زمانى كه قصد انجام گناهى دارد خدا را ياد مى‌كند، و در نتيجه خدا ميان او و گناه جدائى مى‌افكند.

١٧٢- در قرآن همزه زائد است‌[١] ١٧٣- زنهار! بپرهيز از شوخى كه دشمنى آور است، و كينه ببار آرد. و شوخى؛ خود ناسزاى كوچك است.

١٧٤- حسن بن راشد[٢] گفت: امام صادق ٧ فرمود: هر گاه گرفتار مصيبتى شدى به هيچ يك از مخالفان شكوه مكن، بلكه به برادران همكيشت بگو، كه اين هرگز عارى از يكى از چهار نتيجه نيست: يا با پول، يا با اعتبار و مقام، يا با دعا و يا در پرتو مشورت مشكلت حل شود. (يعنى: يا مشكلت را با پول حل كند، يا توسّط اعتبارش تو را يارى مى‌دهد، يا در حقّت دعا نموده و مستجاب مى‌شود، و يا در پرتو مشورت با او آگاهى مى‌يابى) ١٧٥- مبادا دوره گرد بازار شوى. و عهده‌دار خريد چيزهاى جزئى نيز مشو.

كه براى فرد خانواده‌دار و متديّن ناپسند و زشت است كه خريد چيزهاى ناقابل را خود بعهده گيرد جز در سه چيز: خريد زمين، و برده، و شتر.

١٧٦- لب به سخن ياوه و گزاف مگشا، و بسيارى از گفتار مفيد را نيز تا جاى مناسبش را نيافتى مگو، چه بسا فرد سخنگوئى كه سخن درست مفيدى را بيجا گويد و به زحمت افتد. زنهار! مبادا با فرد بى‌عقل يا بردبار ستيز و مجادله كنى، كه فرد بردبار بر تو چيره شود و بى‌عقل خوار و زبونت سازد. در غياب برادرت از او آن طور تعريف كن كه مايلى وقتى نبودى تو را ياد كند. كه بى‌شكّ اين خود كارى است، فعل و عملت همچون كسى باشد كه مى‌داند با احسان نمودن پاداش بيند و با ارتكاب جرم مجازات گردد.

[١] توضيح اين مطلب بطور مبسوط در مجلّد ٧٨ كتاب بحار الأنوار ص ٢٦٤ آمده است.

[٢] ظاهرا او از اصحاب امام صادق و كاظم عليهما السّلام است.