پسر نعمان! هر كس به دشنام گوى ما گوش دهد خلاف خواست خدا رفتار كرده (از دستور خدا سرپيچى كرده)، و هر كس كه براى ما خشم گيرد و بجهت عدم توان انتقام آن را فرو خورد در بالاترين درجه [بهشت‌] با ما خواهد بود. و هر كس روزش را با افشاى راز ما آغاز كند، خداوند وى را مقهور تيزى شمشير و تنگناى زندان سازد.

پسر نعمان! علم را براى سه چيز مجوى و دنبالش مباش: ١- با آن خودنمائى كنى، ٢- و [بدان‌] مباهات و فخر كنى، ٣- و ستيزه‌جوئى و كشمكش [بحث و جدل‌] كنى. و دانش را براى سه چيز رها مكن: ١- ميل به نادانى، ٢- بى‌اعتنائى به دانش، ٣- و خجالت از مردم. دانش بى‌نشر همچون چراغ زير پوشش است.

پسر نعمان! براستى كه خداوند جليل و عزيز هر گاه خير بنده‌اى را بخواهد نقطه‌اى سفيد در دلش جاى دهد، در نتيجه دلش به گردش درآمده و حق‌جو گردد، سپس به عقيده و مرام شما شتابانتر از مرغ به آشيانه‌اش گرايد.

پسر نعمان! براستى كه خداوند حبّ و دوستى ما خاندان را از گنجينه‌هاى آسمانى زير عرش- همچون گنجينه‌هاى طلا و نقره- فرو فرستد، و جز به اندازه نازل نكند، و آن را جز به بهترين مردمان عطا نكند، و براستى خداوند را ابرى است همچو ابر باران، كه هر گاه بخواهد يكى از افراد محبوب خلقش را بدان مخصوص سازد، به آن ابر فرمان دهد تا به نطفه رشد كرده يا جنين [آن فرد] در شكم مادرش ببارد.

نامه امام صادق ٧ به گروهى از شيعيان و يارانش‌

امّا بعد، از پروردگارتان درخواست عافيت كنيد، و افتاده و باوقار باشد، و آرامش و آبروى خود را نگهداريد، و از آنچه افراد صالح پرهيز كردند شما نيز دورى كنيد، [در برخورد] با اهل باطل رعايت ادب و نزاكت را بنمائيد، با ستمشان بسازيد و آن را تحمّل كنيد، زنهار! مبادا با آنان ستيز كنيد، و هنگامى كه همنشين و معاشر و طرف بحثشان شديد- كه هيچ گريز و چاره‌اى هم از آن نيست- نوع رفتارتان با آنان بر اساس تقيّه و مخفى‌كارى كه دستورى است الهى؛ باشد.

پس اگر بدين خاطر [عدم تقيّه‌] گرفتارشان شويد؛ به آزارتان پردازند و در چهره شما مخالفت و بدخواهى را دريابند، و اگر خداوند شرّشان را از سرتان كوتاه نساخته بود گستاخانه و بى‌پروا بر شما يورش مى‌بردند. و [آنان‌] آنچه از دشمنى و نفرت كه از شما در سينه دارند از آنچه اظهار مى‌دارند بيشتر است. در حالى كه محلّ‌