تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢١٩ - سخنان آن حضرت
مىدهند، و از كار زشت و ناپسند باز مىدارند- توبه: ٧١»، بنا بر اين خداوند به «امر به معروف» و «نهى از منكر» بعنوان فريضهاى از جانب خود سخن آغاز فرمود، چه او بر اين مطلب واقف بود كه اگر حقّ اين دو مطلب ادا شده و تحقّق پذيرد و برپا ماند، تمامى واجبات چه آسان و چه مشكلش پايدار و استوار مىگردد.
چرا كه آن دو فرا- خوان و دعوتى است به اسلام، همراه با دفع ستمگريها، و مخالفت با ستمگران، و تقسيم كردن بيت المال، و پخش غنائم، و دريافت زكات از جاى خود، و پرداخت آن به محلّ مصرفش. سپس شما اى مردمان پرنفوذ، جماعتى هستيد معروف به دانش و خوبى و خيرخواهى، و بواسطه خدا در دل ديگران مهابتى پيدا نمودهايد، شرافتمند از شما حساب مىبرد، و ناتوان و ضعيف شما را گرامى مىدارد، و آنان كه با شما هم درجه و همپايهاند و بر آنان حقّ نعمتى نداريد شما را بر خود مقدّم مىدارند. هر گاه نيازهاى مردم از ايشان دريغ شود شما به شفاعت برمىخيزيد چونان هيبت پادشاهان و ملوك، و عزّت بزرگان و سروران در كوى و برزن گذر مىكنيد، آيا جز اين است كه تمام اينها را تنها به جهت اميدى كه مردم به برپائى حقوق الهى بشما دارند نائل شدهايد؟! هر چند كه شما از اداى غالب حقوق خدائى در تقصير و كوتاهى بسر ميبرديد و حقّ امامان را ناچيز و بىاهميّت مىشمريد، امّا حقّ افراد ناتوان را پس پايمال ساختيد، ولى حقّ خود را- بنا بر ادّعايتان- طلب كرديد. نه مالى را بخشش نموديد، و نه جانى را براى آفرينندهاش به مخاطره انداختيد، و نه با خويشاوندى براى رضاى خدا به ستيز پرداختيد، [و با اين حال] شما بر خدا آرزوى بهشت مىكشيد؛ و همجوارى با پيامبران؛ و امان از عذابش را خواهانيد!! من بر شما جماعت آرزومند از خداوند؛ بيمناكم و در هراس، كه مبادا گرفتار عذابى از عذابهاى الهى؛ و مشمول عقوبت خداوند گرديد، زيرا شما به يك مقامى از بزرگى رسيدهايد كه بدان بر ديگران برترى و ترجيح يافتهايد- در حالى كه افراد مشهور به خداپرستى احترام نشوند- و شما بخاطر خدا در ميان مردم ارجمند شدهايد، با چشم خود مىبينيد و ناظريد كه پيمانهاى الهى شكسته شده؛ و هراس نداريد!؟ با آنكه از شكستن پيمان پدرانتان در هراسيد! عهد و پيمان رسول خدا ٦ خوار و بىمقدار گشته، و كورها و لالها و زمينگيرها در همه شهرها بىسرپرست و بىپناه ماندهاند، و بر آنان رحم نمىشود، با اين حال شما در حدّ مسئوليّت خود نيز كار نمىكنيد، و آن كس را كه در اين راه وظيفهاش را انجام مىدهد يارى نمىكنيد! به مسامحه و سازش با ستمگران خود را آسوده مىداريد، و تمام اينها از جهت آنست كه خداوند فرمان جلوگيرى از منكرات و بازداشتن مردم را از آنها داده، و شما از آن