تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١١ - پيشگفتار مؤلف

از آنان ساخت، و بدبخت كسيكه با ايشان مخالفت ورزيده و از غيرشان دوست و محرم گرفته و دستورشان را ترك گفته و از آن روى برتافت، زيرا آن بزرگواران دستاويز استوار و ريسمان إلهى‌اند؛ آنانى كه رسولخدا أمر به پيروى آنان داده و فرموده: اينان كشتى نجات، و واليان امرند، همانهايى كه خداوند اطاعت فرمانشان را واجب ساخت و فرموده: «أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»، و آنان همان راست‌گويانند كه امر به همراهى آنان نموده و فرموده: «اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ».

بكوشيد تا به تمام دستورات كوچك و بزرگشان عمل كرده و از منهيّات خرد و كلانشان برحذر باشيد، زيرا آنكه فرمان كوچك را عمل مى‌كند؛ بزرگتر را نيز جامه عمل مى‌پوشاند، و بهمين ترتيب است كسى كه از كمى گناه پروا نكند گرفتار زيادى آن خواهد شد، و در همين راستا روايت شده كه: «از گناهان صغيره پروا كنيد، و آن اين سخن بنده است كه: ايكاش جز اين گناهى نداشتم»، و نيز: «به معصيت و كوچك بودن آن منگر، بلكه ببين معصيت چه كسى را مى‌كنى، زيرا او خداى والاى عظيم است». زيرا بمحض اينكه خداوند در درستى نيّت و بى‌ريايى بنده‌اش در فرمانبرى و دوستى او به رضاى خداوند و بى‌ميلى او از خشمش واقف شود ياريش فرمايد، و گوش قلبش را بازنمايد و پس از آن هرروز خود را در رشد و ترقّى خواهد يافت، زيرا الأعمال بالنّيّات.

خداوند همه ما را بر اعمال صالح موفّق كرده و به گفتار درست ارشاد فرمايد، و در كار دين و دنيا ياريمان نموده و در زمره كسانى قرار دهد كه در وقت عطا شكر نموده و به وقت گرفتارى صبر را پيشه خود ساخته، و چون بدى كنند آمرزش جويند.

از خداوند براى خود و همه ثبات و دوام ايمان و يكتاپرستى و اقتداى به امامان- كه به ما بخشيده- را خواهانم، چرا كه اوست سخىّ و بخشنده!