معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٩٥ - مقدمه

يك نفر بود، اما از اواخر قرن اول، تفكيك شد كه اى كاش نمى‌شد. يعنى عده‌اى شدند قارى، عده‌اى فقيه و عده‌اى مفسّر. اين است كه بايد هر سه صفت جمع باشد. مثلًا اين‌ تفسير طبرى‌ بسيار تفسير عالى است چون اين آقا خود صاحب‌نظر و فقيه است، در قرائات صاحب‌نظر است، مفسّر هم هست. لذا من عقيده دارم كسانى كه فقاهتشان ضعيف است، در تفسير هم ضعيف هستند. اتقان در علم اصول هم، در علوم قرآنى خيلى مهم است.

اما خود بنده كه از عراق آمدم، آيت‌الله قدوسى‌ براى اولين بار از ما براى تدريس مسائل قرآنى در مدرسه حقانى دعوت كرد، كه الان بسيارى از شخصيت‌هاى سياسى تحصيل‌كرده آن دوران هستند. من سال‌ها تنها حركت كردم و انتقاد من هم به قرآن‌پژوهان اين بوده و هست كه از سفره آماده استفاده مى‌كنند. من مكرراً گفته‌ام كه نقد كنيد و فكرتان را به كار بياندازيد. زمانى كه مجله كيهان انديشه، مقالات قرآن را براى بازبينى پيش من مى‌فرستاد، مقاله‌اى آورده بودند از دانشجويى از دانشگاه امام حسين (ع) كه نظر بنده و آقاى‌ خويى‌ را مقارنه و مقايسه كرد و مرا محكوم كرده بود. من ديدم بسيار متين و طبق اصول حركت كرده است، نوشتم اين يكى از معتبرترين مقاله‌هاى علوم قرآنى است. با اين كه مى‌توانستم رفع اشكال كنم. چون تأكيد من بر روش عقلى است، نه نقلى. من نبايد در بند اين باشم كه همه مطابق من حرف بزنند. هيچ صاحب‌نظرى هم براى رأى خودش قداست قائل نيست و اگر كسى خودباخته آراى خودش باشد، جاهل است.

علوم قرآن هم هرچقدر متمركز شود، قوى‌تر مى‌شود و گسترش بايد همراه با تعميق باشد. راه آن هم تشويق به تفكر است.

بينات: از شما آثار متعددى به چاپ رسيده است. لطفاً به انگيزه تأليف اين كتاب‌ها اشاره كنيد.

استاد: من فكر مى‌كردم مردم، بيشتر شبهات را نمى‌دانند، پس بهتر است به آن نپردازيم. تا اين‌كه ديدم يكى از سرشناسان حوزه، در يك مقاله‌اى ده مورد از شبهات قرآنى را بدون نقد و رد در يكى از مجلات به چاپ رساند و فقط