آنان از همراهى با اوصيا ديده و فتنه‌ها و جنگ‌هايى از اين گروه را مشاهده كرده است. چنين دعا و ستايش جز براى گروهى خاص كه آينه‌دار كمالات پيامبر باشند، معنا ندارد. شاهد مطلب، عبارات ديگر اين دعا است كه نسبت تابعان را به صحابه، نسبت پيروى و پيگيرى آثار صحابه و هدايت‌پذيرى به هدايت آنان بيان كرده است:[١]

خدايا بهترين پاداش را به تابعان و پيروان ايشان (صحابه) كه نيكو كردارند برسان. آنان‌كه مى‌گويند «پروردگارا ما و برادران (ايمانى) ما را كه به ايمان بر ما پيشى گرفته‌اند، بيامرز». آن تابعان و پيروانى كه طريقه ايشان [صحابه‌] را قصد كردند و به آنجا كه آنان رو آوردند، رو نمودند و بر روش آن‌ها رفتار كردند. آنان را در بينايى‌شان شكى برنگردانيد و ترديدها آنان را در پيروى آثار و اقتدا به نشانه‌هاى هدايت و رستگارى صحابه نگران نساخت. در حالى‌كه يارى‌كننده و كمك‌كننده ايشانند. دين آنان را پيروى مى‌كنند و بر راه آنان مى‌روند و با ايشان يگانگى دارند و در آن‌چه صحابه به آنان رسانده‌اند تهمت به ايشان نمى‌زنند.

اين تعبيرهاى جليل و فخيم از صحابه و توجه به ضرورت همراهى با مواضع آن‌ها جز بر صحابه راست‌آيين آن حضرت تطبيق نمى‌كند و تناسب حكم و موضوع اقتضا مى‌كند مراد از صحابه، گروهى باشند كه رفتار و گفتارشان نمايانگر خلق و خوى پيامبر باشد، و شايستگى‌هاى خود را تا زمان امام‌ سجاد (ع) نگه داشته باشند و اعمالشان حبط نشده باشد.

٢. موفقيت پيامبر اكرم (ص) در انجام رسالت‌

حقيقت آنكه نسل اولى كه محصول مستقيم تربيت پيامبر اكرم (ص) بودند و مكتب فكرى و تربيتى اسلام را از محضر او فرا گرفته بودند، بار انتقال و گسترش پيام و رسالت اسلامى را به دوش مى‌گيرند. اگر حضرت رسول اكرم (ص) در تربيت اين نسل اول موفق نمى‌بود، گام‌هاى فتح و پيروزى در زمان حيات نورانى ايشان، يكى پس از ديگرى برداشته نمى‌شد و شاهد

[١] . همان، برخى از تعابير اين‌گونه است:«

و مضَوْا على شاكلتهم، لم يتْنِهم ريب فى بصيرتهم و لم يختلجهم شك فى قَفْوِ آثارِهم و الايتمام بهداية منارهم‌

...».