معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٣٣٠ - ديدگاه استاد معرفت نسبت به صحابه و پاسخ به يك شبهه

است. در حقيقت امام با تعليم قرائت پيامبر (ص) به‌ ابو عبدالرحمن سلمى‌ باعث آن شد كه قرائت اصيل و الهى قرآن در ميان مسلمانان تا قيامت باقى بماند.[١]

٤. ٧. نقش امام على (ع) در نقط و شكل قرآن‌

يكى از مراحل مهم تاريخى كه قرآن با آن روبرو شد، اعراب‌گذارى و نقطه‌گذارى آيات قرآنى بود. زيرا فقدان اعراب و نقطه باعث مى‌شد برخى كلمات مشابه به غلط خوانده شوند؛ نظير آيه:

اذا جاءكم فاسق بنبأ فتبينوا.

به خاطر فقدان نقطه، گاه به صورت «فتثبتوا» نيز قرائت شد. چنان‌كه فقدان اعراب گاه باعث جابه‌جايى معناى آيات مى‌شد. چنان‌كه شخصى واژه «رسوله» در آيه‌ ان الله برى من المشركين و رسوله‌ را به جرّ تلاوت كرد كه بر اساس آن معناى آيه آن مى‌شود كه- العياد بالله- خداوند از پيامبر برائت جسته است. از نظر استاد معرفت، حضرت‌ امير (ع) در هر دو مورد نقطه‌گذارى و اعراب‌گذارى با دادن رهنمون به شاگردان خود همچون‌ ابو الاسود دُيلى‌ زمينه حل اين مشكل را فراهم ساخت، به‌گونه‌اى كه از آن پس، قرآن‌هايى كه در اختيار مردم قرار مى‌گرفت، واجد نقطه و اعراب بود.[٢]

ديدگاه استاد معرفت نسبت به صحابه و پاسخ به يك شبهه‌

مى‌دانيم كه مهم‌ترين و شايع‌ترين اختلاف ميان شيعه و اهل‌سنت، مسأله امامت و خلافت است. از نظر شيعه، امامت امرى است الهى كه تنها با اعلام خداوند و تنصيص رسول اكرم (ص) براى افرادى معصوم قابل تحقق است. بدين‌جهت شيعه معتقد است كه رسول اكرم (ص) به مناسبت‌هاى مختلف كه مهم‌ترين آن‌ها ماجراى غدير خم است، امام‌ على‌ (ع) را به عنوان خليفه و امام‌

بر مردم معين ساخت. اما در برابر، اهل‌سنت امامت را امرى بشرى مى‌دانند كه نه به عصمت و نه به تعيين رسول اكرم نيازمند است. از نظر عالمان اهل‌سنت،

[١] . همان، ج ٢، ص ٢٤٠.

[٢] . همان، ص ٢٣٩.