معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٣٥٦ - ٣ عدالت صحابه

به دل مردم مى‌انداختند و آنان را از همراهى با حضرت‌ محمد (ص) بر حذر مى‌كردند و طلقا كه دشمنان قسم خورده اسلام بودند و تنها در هنگامى كه شمشير اسلام را بالاى سر خود ديدند، اظهار اسلام كردند، تحمل كند. بله! اين گروه مجال يافتند كه حركت اسلامى را كنُد كنند و تحقق اهداف دين را به تأخير اندازند، اما هيچ‌گاه موفق به ريشه كندن اسلام نشدند. اين‌ها موفق نشدند و تحولات سياسى ريشه اسلام را نخشكاند؛ زيرا نور هدايت و رسالت هر چند ضعيف در دنياى اسلام روشن ماند. اگر همه مردم به در خانه اهل‌بيت (ع) آمده بودند، امروز تاريخ به گونه‌اى ديگر رقم خورده بود؛ اما حداقل اتفاقى كه در اسلام رخ داد، بقاى ارزش‌هاى مهمى بود كه هويت امت اسلامى را باقى گذارد.

بارِ انتقال اين معارف را همان «صحابه» به دوش كشيد. يكى از اقدامات مهم و مستمر پيامبر، تربيت اين گروه خاص از پيروان بود كه تحت تعليم او آماده ابلاغ پيام‌هاى دين و درس‌هاى علمى و تربيتى اسلام به ديگر مسلمانان باشند. گروهى كه به مصداق آيه سوره توبه، محضر پيامبر رسيدند، در دين تفقه كردند و مردم و اقوام خود را انذار مى‌كردند:

فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَة مِنْهُمْ طَائِفَة لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ‌

يكى از ابعاد رسالت حضرت، تربيت اين نسل از صحابه براى گسترش و تبليغ بود. همان‌گونه كه تعيين اوصياى خود را تكليف داشت تا با نصب آنان، وجود خود را در ميان امت اسلامى استمرار بخشد.

حضرت استاد معرفت علاقه دارند واژه «صحابى» بر اين گروه خاص از پيروان حضرت محمد (ص) اطلاق شود؛ در نتيجه قيود ذكر شده در بالا را در اطلاق عنوان صحابى لازم مى‌شمرند.

٣. عدالت صحابه‌

شيعه با ديدگاهى منطقى و عقلايى، متكى بر آموزه‌هاى كتاب و سنت، عدالت مطلق صحابه را مردود مى‌شمرد. چگونه خداوندى كه پيامبر را بر