سنگربانى و مرزبانى‌[١] از دين و اخلاق مردم است. زيرا شياطين جنى و انسى به مثابه دشمنانى كه جان، مال و نواميس مردم را به خطر مى‌اندازند، نخست بنيادهاى فكرى و عقيدتى مردم را تخريب مى‌كنند و آنان را در ورطه كفر، شرك، ارتداد، شك و ترديد، جبرگرايى و نظاير آن مى‌غلتانند و در مرحله دوم ارزش‌ها و هنجارهاى اخلاقى مردم و مؤمنان را در بعد فردى و اجتماعى هدف مى‌گيرند و با انواع حيله‌ها و ترفندها، فساد، فسق، لاابالى‌گرى، ربا، رشوه و ... را در ميانشان رواج مى‌دهند. دين به مثابه جان مردم و اخلاق به مثابه ناموس آنان است. در برابر چنين خطرات سهم‌آسايى، عالمان دينى با دانشى كه آموخته‌اند و نيز با تقوا و معنويتى كه خود را بدان آراسته‌اند، به مقابله و مبارزه با آنان مى‌پردازند. براستى، اگر عالمان دين نباشند چه كسى مى‌تواند از صدها شبهه و ترديدافكنى كه همه روزه از رهگذر كتاب‌ها، مجلات، ماهواره‌ها و سايت‌ها همچون ويروس‌هاى مرگ‌آور، انديشه و قلب جوانان مؤمن ما را نشانه رفته‌اند پاسخ دهد؟! شبهاتى كه هيچ حد و مرزى نمى‌شناسد و تمام جغرافياى انديشه دينى را اعم از خداشناسى، پيامبرشناسى، امام‌شناسى، قرآن‌شناسى و ... مورد هجوم قرار داده است.

يك روز گفتند اسلام فاقد نظام اقتصادى است؛ روزى ديگر ادعا كردند دين تنها يك پديده اجتماعى است كه انسان‌ها از پيش خود براى مقابله با بلاها و مصيبت‌ها تراشيده‌اند؛ روزى ديگر مدعى شدند پيامبر اسلام نابغه‌اى بيش نبوده است؛ و ژاژگويى‌هايى بى‌منتها از اين دست. بخشى از اين شبهات نيز مهم‌ترين سند اسلام يعنى قرآن را نشانه رفته است. شبهاتى از قبيل آنكه قرآن از درون جان پيامبر همچون تراوشات عرفا تراويده است و وحى‌اى مُنزَل از آسمان نيست؛ قرآن آموزه‌هاى خود را از كتاب‌هاى آسمانى پيش از خود به‌ويژه‌ تورات‌ و انجيل‌ برگرفته يا از محيط و فرهنگ حاكم بر عصر نزول تأثير پذيرفته و در نتيجه فاقد عنصر فرا زمانى و فرا مكانى است. در قرآن خطاها و

[١] . ر. ك: كافى، ج ١، ص ٣٩، باب فقد العلماء، در رواياتى از عالمان دين با عنوان برج و باروى شهرها يا شده است.