تاريخ قرآن مى‌شنويم، مى‌گويد من با تمام كوششى كه كردم، نتوانستم بيش از ٢٤٨ روايت پيرامون آيات قرآن به‌دست بياورم. اين بدان سبب است كه در نخستين سده هجرى، در انجام اين مهم تساهل شده [است‌]. اكنون ما اين را مى‌دانيم كه هر آيه‌اى به مناسبتى نازل شده و اگر آن مناسبت صورت جلسه مى‌شد، امروزه براى فهم معانى آن آيه مؤثر بود. تا حدود كمى اين صورت جلسه‌ها براى ما منعكس شده. تفاوت ما با اهل‌سنت در اين است، چون آن‌ها مقيدند كه روايات فقط از پيامبر باشد، به همين سبب‌ سيوطى‌ اظهار عجز مى‌كند و مى‌گويد: ما هر چه روايت داريم از تابعين است، اما از خود پيغمبر و معاصرين پيغمبر (ص) چيزى در دست نداريم. ما چون پشت سر پيغمبر قرار داريم، به همين سبب بعضى از اين صورت جلسه‌ها را امام‌ صادق‌ (ع) گفته است. يعنى امام‌ صادق‌ (ع) گفته است فلان آيه به اين مناسبت نازل شده و لذا دست ما كمى بازتر است، يعنى اگر ايشان ٢٤٨ روايت بيشتر به دست نياورده، ولى امروزه ما چهار هزار روايت داريم، به بركت وجود امام‌ باقر و امام‌ صادق‌ (ع). يعنى چهار هزار روايت پيرامون صورت جلسه‌هاى آيات قرآن و اين خيلى براى ما اهميت دارد كه در بعضى سمينارها براى علماى اهل‌سنت مطرح كرديم كه شما چون نيامديد اين طرف، اين مقدار فقير هستيد. بزرگان شما به امام‌ باقر و امام‌ صادق‌ (ع) عنايت داشته‌اند، ولى شما چرا نداريد؟

كيهان‌فرهنگى: به‌هرحال، به نظر مى‌رسد حوزه نسبت به علوم قرآن بى‌مهرى داشته و همين كارها را به‌طور كلى انجام نداده است.

آيت‌الله معرفت: همين است، اين‌ها فكر مى‌كردند كه چيزى در دست نيست، اما اكنون گروهى به فكر افتاده‌اند و دارند كار مى‌كنند و تاكنون چهار هزار روايت به دست آورده‌اند كه قبلى‌ها نتوانستند اين كار را بكنند.

براى نمونه، بحث ترجمه قرآن. چرا علما روى آن بحث نكردند؟ اكنون علماى اهل‌سنت اجازه ترجمه قرآن را نمى‌دهند، يعنى شما يك ترجمه قرآن از مصر نديده‌ايد، از كشورهاى عربى اسلامى هيچ اجازه نمى‌دهند، البته ترجمه معنوى وجود دارد كه تفسير مختصر است، و مى‌گويند اين طور ترجمه عيب‌