باشد. بنابراين اگر بيمارى سال‌ها با استفاده از سرم زنده بماند، مرده است و ديگر زنده نيست. چون زنده آن است كه غذا را از طريق مجراى طبيعى بخورد. بنابراين استفاده از سرم حالت اورژانسى دارد كه يك يا دو روز يا يك الى دو ماه مى‌باشد، ولى پس از آن بايد به حالت اول برگردد. يا حالت فوق‌العاده‌اى كه در كشورها اعلام مى‌كنند، حالت فوق‌العاده اسمش همراه آن است. يك روز، دو روز، ده روز، يك ماه، دو ماه و اگر كشورى هميشه حالت نظامى و فوق‌العاده داشته باشد و با اين حالت سرپا بايستد، اين نظام مرده است، چون اين مرده را دارند سر پا و زنده نگه مى‌دارند. عناوين ثانويه هم در مورد حالت فوق‌العاده است. ما نبايد هميشه در اين حالت به سر ببريم. اگر دقت كاملى صورت پذيرد، ما با عناوين اوليه خيلى از مشكلات را مى‌توانيم حل كنيم. البته براى دستيابى به اين مهم مقدارى شجاعت در فتوا لازم است. ساليان دراز ما شاهد بوديم ذبائح را مى‌كشند و دفن كرده، سپس آتش مى‌زنند، كسى هم جرأت نمى‌كرد بگويد كه قرآن دستورى در اين زمينه دارد كه‌ فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْقانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ.[١] اين مطلب را با فاء تفريع هم بيان مى‌كند، يعنى قربانى كنيد و فرع آن هم اين است كه كذا و كذا، ولى قربانى ذبح مى‌شود در حالى‌كه نه فاذا وجبت جنوبها و نه اطعموا و نه قانع و نه معتر است نه هيچ چيز ديگر، بلكه كوره سوزاندن و دفن كردن است. روشن است كه آيه اطلاقى در اين زمينه ندارد. البته بايد مواظب باشيم؛ چرا كه بعضى اطلاقات منصرف است. بنابراين بايد يا كارى كنيم اين گوشت‌ها جمع‌آورى شود و يا در جاى ديگر ذبح صورت پذيرد. مگر مسدود قربانيش را همان‌جايى كه هست ذبح نمى‌كند؟ چون نمى‌تواند، ما هم ذبح را در كشور خود انجام دهيم، چرا كه نبايد محيط را آلوده و نفرينى از دنيا براى خودمان بخريم، جمعيت حاجيان كه بالغ بر يك ميليون نفرند همگى قربانى مى‌كنند و اين ثروت عظيم را پس از ذبح، دفن و محيط را آلوده مى‌كنند. يا اينكه ساليان دراز مى‌گفتند مهريه را همان طور كه هست پرداخت كنيد. چرا كه طلب را همان‌

[١] . حجّ، آيه ٣٦.