معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٢٦ - مقدمه

وارد باشد و در علوم طبيعى و رياضى به حد كلى وارد باشد و نيز بتواند آيات را از اين لغت به آن لغت ترجمه كند.

كيهان‌فرهنگى: پرسش اين است كه كدام ترجمه براى مردمى كه عربى نمى‌دانند لازم است؟ ترجمه اديبانه، عرفى يا تربيتى و هدايتى؟ و ترجمه چه هدفى را مى‌خواهد دنبال كند؟

آيت‌الله معرفت: ترجمه‌اى كه فقط هدف قرآن را بيان كند، ترجمه نيست. پس ترجمه اگر ترجمه قرآن باشد، بايد در چهارچوب خود قرآن باشد؛ يعنى آيه به آيه جلو برود و آن وقت بگويد اين آيه اين مطلب را دارد و اين ترجمه‌اش است و حتى‌المقدور سعى كند نظم مطالب، همان نظم آيه باشد؛ البته به شرطى كه راه داشته باشد، براى نمونه قرآن پاسخ برخى از جملات شرطيه را مقدم مى‌كند كه در زبان فارسى معمول نيستند، يا مثلًا تقدم مفعول بر فاعل در لغت عرب مرسوم است، ولى در فارسى مرسوم نيست. بايد هر طور كه افاده معنى مى‌كند، مراعات كند و چون ترجمه قرآن است بايد به زبانى باشد كه در عين اينكه از لحاظ ادب غنى است، براى عموم مردم قابل فهم باشد. ترجمه قرآن نبايد مبتذل باشد. كتاب‌هايى كه در نخستين سده‌ها به دست مسلمانان از متون يونانى ترجمه شد، سطح آن علم را حفظ كرده. مترجم يك كتاب فقهى بايد در سطح علمى نويسنده آن باشد. در ترجمه فارسى قرآن بايد سطح بالاى ادبيات مراعات شود. خود عرب‌ها هم سبك‌هاى مختلفى داشتند، اين ترجمه بايد يك پوشش ادبى آبرومند داشته باشد.

كيهان‌فرهنگى: مشكلى در فرهنگ شيعه وجود دارد و آن سوءاستفاده از آن فرهنگ است. شمار كمى از محدثين شيعه مسأله‌اى در باب تحريف قرآن مطرح كردند، ولى در بيرون آن را به عنوان فكر غالب شيعه ارائه دادند. نمونه‌اش‌ فصل‌الخطاب حاجى نورى‌ است كه يكى از محدثين بوده. چون شمارى از محدثين اين بحث را مطرح كردند، موجب شد تا آن را به عنوان يك فكر غالب در شيعه مطرح كنند. با توجه به اينكه تأليفى در اين باب به نام‌ صيانة القرآن عن التحريف‌ داريد، اين مسأله را چگونه توضيح مى‌دهيد.