آيت‌الله معرفت: وقتى خواستم كتاب‌ صيانة القرآن عن التحريف‌ را بنويسم، در همين انديشه شدم كه چه كنم؟ چون براى ما مسلم بود كه دانشمندان، محققين شيعه، مجتهدين و فقها يك‌پارچه مسأله تحريف را منكر شده و بر آن بودند كه قرآن دست نخورده و يكى از ضروريات تاريخ است. عده‌اى از قرن يازدهم به بعد بر اثر اينكه در كناره‌ها و محيطهاى علمى شيعه نبودند، حالت تطرف گرفتند و اين مسأله را پياده كردند. من در اين فكر بودم كه چه كنم؟ اين افراد ممكن است خيلى‌شان در ميان شيعه آبرومند باشند و برخى نيز كتاب‌هاى اخلاقى و حديث دارند. بعد به اين نتيجه رسيدم كه براى حفظ آبروى تشيع و اينكه آن اصالت و حقيقت شيعه را بتوانيم درست جلوه دهيم، گروهى را فدا كنيم و به دنيا معرفى كنيم كه شيعه از روز نخست مسيرى داشته كه ابتدا اميرالمؤمنين (ع) ارائه دادند و بعد هم امام‌ باقر و امام‌ صادق‌- عليهما السلام- كه شيعه در همان خط حركت مى‌كند و يك عده اين كناره‌ها بودند و درست وارد نبودند. اين‌ها را نبايد در حساب شيعه وارد كنيم، به همين سبب من اين كتاب را بر همين پايه تأليف كردم؛ يعنى از همان صدر اسلام علماى شيعه را دو تيره كردم: گروه محققين و گروه محدثين. گروه محققين كه تاكنون ادامه دارند از شيخ مفيد آغاز مى‌شوند و به آقاى‌ خويى‌ و امام (ره) خاتمه مى‌يابند. تمام كلمات و مواقفشان را در اين مسأله روشن كردم كه با كمال جديت با اين انديشه مبارزه كردند و آن را يك فكر موهوم و از افكار دشمنان اسلام پنداشتند. گروه محدثين از شيخ صدوق‌ شروع مى‌شود به‌ شيخ حر عاملى‌ و فيض‌ صاحب‌ تفسير صافى‌ خاتمه پيدا مى‌كند كه تا قرن يازدهم ادامه دارند. اين‌ها نيز هماهنگ با محققين، منكر اين مسأله‌اند، مانند شيخ‌ صدوق‌ كه در كتاب‌ اعتقادات‌ مى‌گويد: «جزء عقايد ما اين است كه قرآن تحريف نشده و هر كسى كه بگويد ما قايل به تحريفيم، دروغ گفته است و به ما افترا بسته است».

اين جريان ادامه دارد تا شيخ‌ حر عاملى‌- كه ايشان نيز رساله‌اى در باب عدم تحريف قرآن نوشته‌اند- و همچنين مرحوم‌ فيض‌ در بسيارى از

كتاب‌هايش از جمله‌ حق‌المبين‌ كه در دو جلد است. پس تا سده يازدهم‌