معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٢٨ - بخش دهم

ب. اگر اين طور بود، بايد از ناتوانى جديد خود تعجب مى‌كردند.

ج. مباحات در برابر مسلوب القدرة معنا ندارد. در ادامه تفصيل دلايل‌

را مطرح مى‌كند.[١]

٧. شهادات و افادات‌: در اين بخش گواهى اعراب به الهى و معجزه بودن قرآن را بيان مى‌كند.

٨. جذبات و جذوات‌: به جذبه روحى قرآن كه انسان را از درون مجذوب مى‌كند، اشاره دارد و نمونه‌هايى (نصارى نجران‌، سويد بن الصامت‌ شاعر، گريه نجاشى‌ ...) را ذكر مى‌كند. آن‌گاه به كوبندگى خطاب‌ها به نفوس كافره مضطربه مى‌پردازد و نمونه‌هايى (ام جميل حمالة الحطب، اميه بن دلت‌) مى‌آورد.

٩. محاجات و مخاصمات‌: به محاجه‌هاى مشركان، مانند نضر بن حارث‌، عبدالله بن الزبهرى‌ و ...) و پاسخ‌هاى قرآن اختصاص دارد.

١٠. مفاخرات و مساجلات‌؛

١١. سخافات و خرافات‌: به معارضان قرآن (مسيلمه كذاب، سجاح بنت الحارث التيمية، ...) در مجموع ده نفر مى‌پردازد.

١٢. محاكاة و تقاليد صبيانية: به كسانى كه با تلفيق‌هاى عجيب و غريب و اقتباس از روش‌هاى قرآن و تقليد كوركورانه آن، مى‌كوشند نمونه‌هايى مثل قرآن بياورند و اشتمال مطالب آن‌ها بر امور سخيف و خرافات و مغاير عقل مى‌پردازد. مانند آنچه در رساله‌ حسن الايجاز نويسنده‌اى مسيحى آمده است: الحمد للرحمان، رب الاكوان، الملك الديان ... به فرقه بابيه و بهائيه و لوح حمد و ... اشاره مى‌كند به فرقه قاديانيه و توهم وحى به‌ غلام احمد قاديانى‌ هم اشاره دارد.

١٣. مصطنعات و تلفيقات هزيله‌: به پندارهاى باطل مانند حذف سوره‌هايى از قرآن پاسخ مى‌دهد.

[١] . آقاى بهجت‌پور معتقد است: به نظر آيت‌الله معرفت قول به صرفه مى‌تواند معناى درستى داشته باشد و مراد آن باشد كه آن قدر اين كتاب در ادب و فصاحت و ديگر ابعاد اعجاز برترى يافته، كه انسان‌ها عاجز از هماوردى با آن شده‌اند.( آفتاب معرفت، ص ٧١)