پژوهشگران هماهنگ با محدثين به‌طور كلى در برابر اين فكر ايستادند، منتها در سده يازدهم، يكى از كسانى كه خود را از شاگردان علامه‌ مجلسى‌ معرفى كرده (صحت و سقمش معلوم نيست) به نام سيد نعمت‌الله جزايرى‌ اين مسأله را مطرح كرده و نخستين كسى است كه آن را پيش كشيده است. او كتابى دارد به نام‌ منبع الحياة و موضوعش‌ فى جواز تقليد الاموات‌ است. حال، اسم چه مناسبتى با موضوع دارد، نمى‌دانم. اين شخص از همان نخست راه مخالفت با شيعه را در پيش گرفت. شيعيان مى‌گفتند تقليد ابتدايى ميت جايز نيست. از جمله در همين كتاب مسأله تحريف را مطرح كرده و به عنوان برهان اقامه كرد كه قرآن تحريف شده است. حال انگيزه‌اش چيست؟ اين است كه چون نسبت به ائمه ولايت دارند، در مخيله‌شان اين است كه فضايل ائمه در قرآن بوده و مخالفين برداشته‌اند؛ به سبب اينكه ما روايتى به اين مضمون از امام‌ صادق‌ (ع) داريم: ابوبصير از امام‌ صادق‌ (ع) مى‌پرسد چطور مى‌شد كه خداوند در قرآن به صراحت از على، حسن‌ و حسين‌ نام مى‌برد تا اين نزاع‌ها برپا نمى‌شد. امام مى‌فرمايد: اى‌ ابوبصير! در قرآن بنا نيست ريز مسايل مطرح شود، در قرآن فقط جنبه اصول تشريع مطرح است. مى‌گويد آتوا الزكوة اما زكات در چه چيزهايى هست و نصاب و شرايط و احكامش چيست؟ موكول به پيغمبر است. نماز چند ركعت است؟ موكول به پيغمبر است. خدا مى‌گويد انزلنا اليك الذكر لتبين للناس‌ مبين اين عمومات قرآن پيامبر است. خداوند اصل وجوب ولايت را در قرآن مطرح كرده است؛ اما ولى كيست، اين ديگر موكول به پيغمبر است.

بنده به اين آقايان مى‌گويم امام‌ صادق‌ (ع) خود فرموده: اين‌ها در قرآن نبوده؛ نه اينكه پيشتر بوده و بعدها انداخته‌اند! و اين‌ها اصرار دارند كه بدون شك در قرآن بوده و مخالفين حذف كرده‌اند. از سده يازدهم كه وفات سيد است (١١٥٠) اين مسأله مطرح شد تا پس از مدتى به‌ حاجى نورى‌ منتهى شد كه در سامره در زمان ميرزاى بزرگ كتابش را نوشت. مرحوم سيد هبةالدين شهرستانى‌- از طلبه‌هاى جوان سامره در عهد ميرزاى بزرگ-

مى‌گويد همان موقع كه حاجى اين كتاب را نوشت، سامره ضجه‌اى شد و هيچ مجلسى نبود