معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٣٠ - مقدمه

يحرفون الكلم عن مواضعه‌ در اصل كلمه تحريف در قرآن و همچنين در لغت عرب به معناى تفسير غير وجيه است؛ يعنى اگر كسى كلام كسى را به خلاف مفاد حقيقى آن معنا كند، تحريف است. مرحوم‌ شعرانى‌ تحقيقى در اين باره دارد و مى‌گويد: تحريف از حرف است، حرف يعنى كناره‌ منهم من يعبد الله على حرف‌ آنگاه مى‌گويد: معانى بسترند، الفاظ بايد در بستر خودشان جريان پيدا كنند. از اين رو معنى مركوب است و لفظ راكب.

استعمال لفظ در معناى ما وضع‌له، يعنى سوار كردن لفظ روى معناى خودش. پس هر لفظ براى خود بسترى دارد كه در آن بستر بايد جريان پيدا كند. اگر كسى اين لفظ را- كه بستر مشخص و ما وضع‌له خاصى دارد- در يك معناى ديگر استعمال كرد و تفسير ديگرى از آن ارائه داد، اين كار در حكم كنار زدن لفظ از بستر طبيعى خودش است. پس تحريف يعنى «معنى كردن به گونه‌اى كه مراد متكلم نيست و لفظ هم دلالت بر آن معنى ندارد.» هر جا قرآن نسبت به كتاب‌هاى عهدين (عتيق و جديد) تحريف گفته، تحريف معنوى است و همه مفسران نيز گفته‌اند، يعنى نسخه‌هاى اصل را ترجمه‌هاى غلط مى‌كردند. پس تحريفى كه ما از آن بحث مى‌كنيم، تحريف اصطلاحى است، يعنى دست بردن در نص اصيل، يعنى اين كلمه را برداشتن و كلمه ديگر گذاشتن، كم كردن و زياد كردن در نص اصيل. اين كار در نسخه‌هاى اصل انجام نشده، هر چه كه در اين باره صورت گرفته، در ترجمه بوده است.

كيهان‌فرهنگى: به نظر مى‌رسد يكى از كارهاى بسيار مهم كه بايد در زمينه علوم قرآنى انجام بشود، مسأله عظمت قرآن است. بايد مقايسه‌اى ميان كتب مقدس و قرآن انجام شود كه اهميت قرآن در اين قسمت روشن بشود، زيرا آن‌ها خود نيز اعتقاد ندارند كه كتب مقدس، به‌طور دقيق همان‌ ما انزل الله‌ است.

آيت‌الله معرفت: تورات‌ اصلى همان «الواح عشره» است كه بر حضرت‌

موسى‌ (ع) نازل شد و هر لوحى شامل يك سرى احكام بود. بعد هم كتاب‌ مزامير داوود صحف ابراهيم‌ است ... بحث اين است كه كتاب‌هاى‌ تورات‌ و