حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٣ - ه - دعاهاى طواف

وارد بهشت كن» درحالى‌كه به ناودان مى‌نگريست [و ادامه مى‌داد:] «و به رحمت خويش، از دوزخ، پناهم ده و از بيمارى، عافيتم بخش و از روزى حلال، بر من وسعت بده و شرّ فاسقانِ جنّ و انس و شرّ فاسقان عرب و عجم را از من، دور ساز».

٥٤٢. امام صادق عليه السّلام: هرگاه در دور هفتم طواف بودى، به مُتعوّذ[١] برو، و آن، جايى است در پشت كعبه، روبه‌روى درِ آن. سپس بگو: «خدايا! خانه، خانه توست و بنده، بنده توست و اين‌جا، جايگاه پناه‌آورنده به تو از دوزخ است. خدايا! شادى و گشايش، از سوى توست».

سپس رُكن يَمانى را لمس كن، سپس به طرف حجر الأسود برو و طواف را به آن ختم كن.

٥٤٣. امام صادق عليه السّلام: هربار كه به در كعبه رسيدى، بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله درود فرست و در طواف بگو: «خدايا! به تو نيازمندم و بيمناك و پناهنده‌ام. نامم را عوض مكن و جسمم را تغيير مده».

و چون در دور هفتم به آخر كعبه (كه مُستجار است، كمى به رُكن يَمانى مانده) رسيدى، دستانت را باز كن و صورت و شكم خود را به كعبه بچسبان و سپس بگو: «خدايا! خانه، خانه تو و بنده، بنده توست و اين‌جا، جايگاه پناه آورنده به تو از آتش است».

سپس در پيشگاه خدا، به گناهانت اعتراف كن؛ زيرا هيچ بنده‌اى در اين مكان، در آستان خداوند به گناهانش اعتراف نمى‌كند، مگر آنكه آمرزيده مى‌شود، إن شاء اللّه!

امام صادق عليه السّلام به غلامانش فرمود: از من فاصله بگيريد، تا در پيشگاه پروردگارم، به آنچه كرده‌ام، اعتراف كنم. [آن‌گاه گفت:] «خدايا! شادى و گشايش و عافيت، از سوى توست. خدايا! عملم اندك است. بر آن، بيفزا و بر آنچه تو از كار من آگاه شدى و بر بندگانت پنهان است، ببخشاى».

آن‌گاه، از آتش، به خدا پناه مى‌جويى و هر دعايى كه براى خودت خواستى،

[١]. متعوّذ، يعنى مكان پناه بُردن.