حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨١ - ز - ديدار امام

پايان بَرَد؛ چرا كه اين (ديدار با امام)، براى كامل شدن حجّ است.

٧٢٤. الكافى- به نقل از سَدير-: درحالى‌كه امام باقر عليه السّلام به خانه خدا وارد مى‌شد و من بيرون مى‌آمدم، دست مرا گرفت، سپس رو به كعبه كرد و فرمود: اى سدير! همانا مردم، مأمور شده‌اند كه نزد اين سنگ‌ها آمده، طواف كنند، سپس نزد ما بيايند و هم‌بستگى و ولايتشان را با ما اعلام كنند». و اين، همان گفته خداوند است: (من آمرزنده كسى هستم كه توبه كند و ايمان آورَد و عمل صالح انجام دهد و آن‌گاه، هدايت شود).

امام عليه السّلام در اين‌جا، اشاره به سينه‌اش كرد [و افزود]: «به سوى ولايت ما».

٧٢٥. امام باقر عليه السّلام: همانا مردم مأمور شده‌اند كه نزد اين سنگ‌ها [ى خانه خدا] آمده، گِرد آنها طواف كنند و سپس پيش ما بيايند و ولايت و هم‌بستگى خود را به ما خبر دهند و نصرت و يارى خود را به ما عرضه بدارند.

٧٢٦. الكافى- به نقل از فُضَيل-: امام باقر عليه السّلام به مردمى كه بر گِرد كعبه طواف مى‌كردند، نگاه كرد. سپس فرمود: «در جاهليّت، اين‌گونه طواف مى‌كردند. همانا به آنان، دستور دادند كه بر گِرد كعبه طواف كنند، سپس به سوى ما كوچ كرده، نسبت به ما اعلام هم‌بستگى و دوستى كنند و يارى خود را بر ما عرضه بدارند.

آن‌گاه، اين آيه را تلاوت كرد: ( [خدايا!] دل‌هايى از مردم را چنان قرار بده كه به سوى آنان، شيفته گردند).

٧٢٧. امام باقر عليه السّلام- در تفسير سخن خداوند متعال: ( [خدايا!] دل‌هايى از مردم را چنان قرار بده كه شيفته آنان گردند)-: ... سزاوار است مردم، اين خانه را زيارت كنند و بزرگ بدارند؛ چرا كه خداوند، آن را بزرگ داشته است. و سزاوار است هرجا كه هستيم، به ديدار ما بيايند. ما راه‌نمايان [مردم‌] به سوى خداونديم.

ر. ك: ص ٥٠٣ (مدينه رفتن).