حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ١ كوچ از مشعر الحرام

و ثنا بگو و نعمت‌ها و آزمايش‌هاى او را به قدرِ توان، ياد كن و بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله درود بفرست و از دعاهايت اين باشد: «خدايا! اى پروردگار مشعر الحرام! از آتش [دوزخ‌]، رهايى‌ام ده و روزى حلال مرا وسعت بخش و شرّ فاسقان جنّ و انس را از من، دور كن. خدايا! تو برترين كسى هستى كه از تو مى‌طلبند و مى‌خواهند. براى هر ميهمانى تحفه‌اى است. تحفه مرا در اين جايگاه، اين قرار بده كه از خطايم درگذرى و پوزشم را بپذيرى و حذر از دنيا را توشه‌ام قرار ده».

سپس كوچ كن، وقتى كه كوه ثبير[١] بر تو نمايان شود و شتر، جاى پاى خود را ببيند (يعنى هوا روشن شده باشد).

٦١٧. امام صادق عليه السّلام: سنگ‌هاى جَمَرات را از مشعر بردار. اگر از محلّ وسايلت در مِنا هم بردارى، تو را كفايت مى‌كند.

د- فرود آمدن در مِنا

١. كوچ از مشعر الحرام‌[٢]

٦١٨. امام صادق عليه السّلام: پيامبر خدا، چون از مُزدَلفه كوچ كرد، آرام مى‌رفت و مى‌فرمود: «اى مردم! آرام، آرام!» تا آنكه بر وادى محسِّر ايستاد.

٦١٩. مسند ابن حنبل- به نقل از فضل بن عبّاس-: دو بار، شاهد كوچ همراه پيامبر خدا بودم. او كوچ كرد، در حالت وقار و آرامش كه زمام شتر خود را گرفته بود

[١]. ثبير، اسم كوهى در مُزدَلِفه است كه در سمت راست عرفه قرار دارد و خورشيد از سوى آن مى‌تابد.

[٢]. حاجيان، اندكى پيش از طلوع خورشيد از مشعر الحرام راهى مى‌شوند تا به انجام دادن واجبات مِنا برسند كه عبارت است از: رَمْى جَمَره، قربانى كردن و تقصير يا حَلْق.