حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٩ - ٥ ادب حضور

حسابگران، و اى مهربان‌ترين مهربانان، كه بر پيامبر و دودمان او درود فرستى و با من چنين كنى! (حاجت‌هايت را مى‌خواهى)».

و نيز درحالى‌كه سرت را به آسمان بلند كرده‌اى، مى‌گويى: «خدايا، حاجتم به درگاه تو، حاجتى كه اگر عطا كنى، ردّ حاجت‌هاى ديگرم بى‌زيان است و اگر روا نكنى، برآوردن حاجت‌هاى ديگرم بى‌فايده است. اين است كه از تو، رهايى از دوزخ را مى‌خواهم».

و در دعاهايت اين باشد:

«خدايا! بنده و برده توام. اختيارم در دست تو و اجلم بسته به علم توست. از تو مى‌خواهم به آنچه موجب خشنودى تو از من است، توفيقم دهى و عبادت‌هايم را بپذيرى؛ عباداتى كه به دوستت ابراهيم- كه درود خدا بر او باد- نشان دادى و به آن، پيامبرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله را راه‌نمايى كردى».

و در دعاهايت اين باشد: «خدايا! مرا از آنانى قرار ده كه عملشان را پسنديده‌اى و عمرشان را طولانى كرده‌اى و پس از مرگ، به حيات پاكيزه، زنده‌شان ساخته‌اى».

و مستحبّ است شام عرفه را با بنده آزاد كردن و صدقه دادن بجويى.

٥٩٧. امام صادق عليه السّلام: چون خورشيد روز عرفه غروب كرد، بگو: «خدايا! اين وقوف را آخرين وقوفم در اين‌جا قرار مده و تا زنده‌ام، روزى‌ام گردان و امروز، مرا رستگار، كامياب، مستجاب و آمرزيده، بازگردان، به بهترين چيزى كه هريك از ميهمانانت و زائران خانه‌ات باز مى‌گردند. امروز، مرا از گرامى‌ترين ميهمانانت قرار بده و بهترين خير، بركت، رحمت، رضوان و آمرزشى كه به آنان مى‌دهى، به من هم عطا كن. بازگشتم را به خانواده و مالم، چه كم باشد، چه‌