حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٧ - ٥ ادب حضور

خورشيد، غروب كند.

٥٩٥. تهذيب الأحكام- به نقل از ابو بلال مكّى-: امام صادق عليه السّلام را در عرفات ديدم كه پنجاه هسته‌[١] آورده بود و با سوره‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، نماز مى‌خواند. صد ركعت نماز، با قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ خواند و با «آية الكرسى» به پايان بُرد. گفتم: فدايت شوم! هيچ‌يك از شما را نديده‌ام كه اين‌جا اين نماز را بخواند.

فرمود: «در اين مكان، هيچ پيامبر يا وصىّ پيامبرى حضور نيافته، مگر اين كه اين نماز را خوانده است».

٥٩٦. امام صادق عليه السّلام: نماز را زود مى‌خوانى و بين دو نماز، جمع مى‌كنى تا دلت براى دعا، فارغ و آسوده باشد؛ چرا كه آن روز، روز دعا و خواستن است. با آرامش و وقار، به موقف بيا، خدا را ستايش و تمجيد كن و «لا إله إلّا اللّه» بگو و لبّيك و ثنايش گو و صد بار «اللّه أكبر»، «الحمد للَّه» و «سبحان اللّه» بگو، صد بار قُلْ هُوَ اللَّهُ‌ بخوان و هرچه مى‌خواهى، دعا بخوان و بكوش، كه آن روز، روز نيايش و دعاست، و از شيطان رانده‌شده به خداوند پناه ببر؛ زيرا محبوب‌ترين جا نزد شيطان براى غافل ساختن تو، همان مكان است. از اين كه مشغول تماشاى مردم شوى بپرهيز، به خودت بپرداز و از خواسته‌هايت، اين باشد: «بار خدايا! من، بنده توام. مرا از بى‌بهره‌ترين ميهمانانت قرار مده و بر آمدنم به سوى تو از راهى دراز، رحم كن».

و نيز در گفته‌هايت اين باشد: «خدايا! اى پروردگار همه عبادتگاه‌ها! از آتش [دوزخ‌] رهايى‌ام ده، رزقم را وسعت بخش و شرّ فاسقانِ جنّ و انس را از من، دور كن».

و مى‌گويى: «خدايا! با من به مكر و خدعه، رفتار مكن و به تدريج، مرا كيفر مده».

و مى‌گويى: «خدايا! تو را به نيرو و بخشش و بزرگوارى و منّت و احسانت تو را مى‌خوانم، اى شنواترينِ شنوندگان، و اى بيناترينِ بينندگان، و اى سريع‌ترينِ‌

[١]. گويا براى شمارش نمازها، آورده باشند.