حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٥ - ٥ ادب حضور

راهش در درياست! منزّه است خدايى كه حكم و قضاى او در گورهاست! منزّه است آنكه رحمتش در بهشت است! منزّه است آنكه فرمان‌روايى‌اش در دوزخ است! منزّه است آنكه آسايش [بندگان] ش در [بهره‌گيرى از اكسيژن‌] هوا است! منزّه است آنكه آسمان را برافراشت! منزّه است آنكه زمين را گسترد! منزّه است آنكه از او جز به سوى او، راه نجاتى نيست!».

٥٩٢. امام صادق عليه السّلام: پيامبر خدا، در عرفات وقوف كرد. همين‌كه خورشيد خواست غروب كند، قبل از غروب، چنين دعا كرد: «خدايا! از فقر، پراكندگى كار و از شرّ آنچه در شب و روز پيش مى‌آيد، به تو پناه مى‌برم. ظلمم را به پناه عفو تو آورده‌ام و بيمم را به پناه امان تو. خوارى‌ام را پناهنده عزت تو ساخته‌ام و چهره فانى‌ام را در پناه ذات باقى تو قرار داده‌ام. اى بهترين كسى كه از او مى‌خواهند! اى بهترين كسى كه مى‌بخشد! جامه رحمت و عافيتت را بر من بپوشان و شر همه آفريده‌هايت را از من بگردان».

٥٩٣. امام صادق عليه السّلام: هرگاه صبح به طرف عرفات رفتى، در حال رفتن، بگو: «خدايا! رو به تو آورده و بر تو اعتماد كرده‌ام و تو را طلبيده‌ام. از تو مى‌خواهم كه كوچ مرا مبارك گردانى، حاجتم را برآورى و مرا از كسانى قرار دهى كه امروز به آنها، بر برتر از من، مباهات مى‌كنى».

سپس لبّيك مى‌گويى، درحالى‌كه رو به عرفات مى‌روى.

٥٩٤. امام صادق عليه السّلام: مردم در عرفات وقوف مى‌كنند، دعا مى‌كنند، رغبت نشان مى‌دهند و تا مى‌توانند، از فضل و رحمت الهى مسئلت مى‌كنند، تا آنكه‌