حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٩ - ٢ چگونگى لبيك گويى

رحمتش پناه مى‌برد.

٤٥٧. امام صادق عليه السّلام: لبّيك‌گويى، چنين است كه بگويى: «لبّيك! اى خدا، لبّيك! لبّيك! تو شريكى ندارى. لبّيك! همانا ستايش و نعمت و پادشاهى، از آنِ توست.

شريك ندارى. لبّيك! لبّيك، اى صاحب والايى‌ها، لبّيك! لبّيك، اى فراخواننده به خانه امن، لبّيك! لبّيك، اى آمرزنده گناهان، لبّيك! اى شايسته لبّيك‌گويى، لبّيك! لبّيك، اى صاحب شُكوه و بزرگوارى، لبّيك! لبّيك، آغاز و بازگشت، به سوى توست، لبّيك! لبّيك، تو بى‌نيازى و ديگران به تو محتاج‌اند، لبّيك! لبّيك، ديگران از تو بيم دارند و به تو مشتاق‌اند، لبّيك! لبّيك، اى خداى حق، لبّيك! لبّيك، اى صاحب نعمت و بخششِ نيكوى زيبا، لبّيك! لبّيك، اى برطرف سازنده گرفتارى‌هاى بزرگ، لبّيك! لبّيك، منم بنده‌ات و فرزند دو بنده‌ات، لبّيك! لبّيك، اى بزرگوار، لبّيك!».

اينها را پس از هر نماز واجب يا مستحب، هنگام برخاستنِ مركبت، هنگامى كه به بلندى مى‌رسى، هنگامى كه در دشتْ سرازير مى‌شوى، آن‌گاه كه به سواره‌اى مى‌رسى، يا آن‌گاه كه از خواب برمى‌خيزى و در سحرگاهان، مى‌گويى و تا مى‌توانى، زياد بگو و آشكار بگو. اگر بخشى از اين لبّيك را نگويى، زيانى ندارد؛ ليكن گفتن همه آن، بهتر است و بدان كه چهار لبّيكى كه در اوّل بود، ضرورى است و اين [چهار تكبير]، توحيداند و پيامبران نيز اين‌گونه لبّيك گفته‌اند. «صاحب والايى‌ها» را زياد بگو؛ چرا كه پيامبر خدا آن را زياد مى‌گفت.

اوّلين كسى كه لبّيك گفت، ابراهيم عليه السّلام بود. فرمود: «خداوند، شما را به حجّ خانه خويش فرا مى‌خواند» و او را با لبّيك، پاسخ دادند. پس هيچ‌كس در صلب مردان و شكم زنان كه پيمان وفادارى بسته بود، نماند، مگر اين كه‌