حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٥ - ٣/ ٤ آغاز بناى كعبه

١٦٢. امام باقر عليه السّلام: چون خداوند، آدم را از بهشت فرود آورد، فرمود: «من همراه تو خانه‌اى فرود مى‌آورم كه بر گرد آن طواف شود، آن‌چنان‌كه عرش من طواف مى‌شود، و نزد آن نماز خوانده شود، همچنان كه نزد عرش من نماز خوانده مى‌شود».

زمان طوفان، خانه به بالا برده شد. پيامبران، خانه خدا را حج مى‌كردند؛ ولى جاى آن را [دقيقاً] نمى‌دانستند، تا آنكه خداوند، جاى آن را براى ابراهيم عليه السّلام مشخّص كرد. او هم خانه را با [سنگِ اين‌] پنج كوه، بنا كرد: حِرا، ثَبير، لُبنان، طور و حِمِر.

١٦٣. امام صادق عليه السّلام: جايگاه كعبه، سرزمينى مرتفع و سفيد بود كه همچون خورشيد و ماه مى‌درخشيد، تا آنكه از دو فرزند آدم، يكى ديگرى را كشت. پس آن، سياه شد.

چون آدم فرود آمد، خداوند همه جاى آن زمين را براى او بالا آورد، تا آن را ديد.

سپس فرمود: «همه اين، از آنِ توست».

گفت: خدايا! اين زمينِ سفيدِ درخشان چيست؟

فرمود: «آن، زمين من است».

١٦٤. امام على عليه السّلام- درباره آيه (يقيناً اوّلين خانه‌اى كه براى مردم بنا شده، همان است كه در مكّه است)-: اوّلين خانه‌اى كه براى مردم قرار داده شد و خجسته بود و در آن هدايت و رحمت و بركت بود [، كعبه بود] و ابراهيم، نخستين كسى بود كه آن را بنا كرد. سپس قومى از عرب و از طايفه جُرهُم آن را ساختند. سپس ويران شد و قريش، دوباره آن را بنا كردند.