آن گاه با اصحاب محمّد ٠ (كه در ميانشان علي ـ رضی الله عنه ـ بود) مشورت كرد . علي گفت : كار نيكي است اگر به عنوانِ ماليات ثابت ـ بعد از تو ـ درنيايد .[٨٥٦]

امام علی علیه‌السلام در اينجا می‌آگاهاند كه منع مسلمانان از تطهير اموالشان (در صورتي كه خودشان راغب‌اند) از نظر شرعي جايز نمی‌باشد ، بلكه [ستاندن زکات در این موارد که شریعت پرداخت آن را واجب نساخت] مستحب است ، ليكن از تالي فاسدِ آن بيم می‌دهد كه مبادا اين كار ، سنّت و شريعت شود كه آن نيز از نظر شرعي حرام می‌باشد .

امام علی علیه‌السلام يادآور می‌شود كه گرفتن زكاتِ اسبان ، واجب نمی‌باشد و نمی‌توان مسلمان را به پرداختِ آن اجبار كرد . از اين رو امام ١ ميان حكم به جواز و تنبيه بر توهُّم وجوب ، جمع می‌كند كه شيوه راست و درستي است و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم در نماز به «مِني» آن را انجام داد ، و به مردم آگاهانيد كه مسافران نماز را شكسته گزارند و اهل بلد آن را تمام به جا آورند .

باري ، عثمان سيره ابوبكر و عمر را ـ در بعضي احكام ـ پي گرفت ، هرچند در زمان‌های ديگري آراي ويژه خود را بيان داشت كه خلافِ رأي ديگران بود ؛ چراكه رأي گرايي اگر باز شد نمی‌توان آن را بَست و چنان است كه امام علی علیه‌السلام

[٨٥٦]. مسند احمد ١: ١٤،‌ حديث ٨٢؛ سنن دارقطني ٢: ١٢٦،‌ حديث ٢ و٣؛ مستدرك حاکم ١: ٥٥٧،‌ حديث ١٤٥٦.