منع تدوين حديث - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٣٧٦
امكان ندارد انسان بتواند همه احكام را از قرآن ـ به تنهايي ـ به دست آورد .
عمران بن حُصَين ـ در پاسخ كسي كه میگويد : به قرآن سخن گوي و سنّت را رها كن ـ میگويد :
اگر تو و اصحابت را به قرآن واگذارند ، آيا در آن میيابي كه نماز عصر چهار ركعت است و نماز ظهر چهار ركعت و نماز مغرب سه ركعت و نماز صبح دو ركعت؟ آيا آمده است كه طواف كعبه هفت مرتبه میباشد و سعي ميان صفا و مروه [هفت بار است] .[٧٥٥]
بنابراين ، معقول نيست كه مانند اين قضايا بر ابوبكر و عُمَر مخفي باشد ؛ و اگر پوشيده نبود چرا بر اكتفا به قرآن فراخواندند و گفتند : «حسبنا كتاب الله» (كتاب خدا ما را بس است)؟!
بدینسان ، ثابت میشود كه مانع ، رواياتي بود كه خليفه بدانها آگاهي نداشت و او را در تنگنايي دشوار قرار میداد . امّا احاديثِ معروفي را كه مسلمانان نقل میكردند و میشناختند و بر خليفه ـ چون ديگران ـ مخفي نبود ، ترسي نداشت و اگر اصل مشروعيّتِ خلافت را به چالش نمیكشيد از آنها ، نهي نمیشد .
از سخن ابوبكر كه گفت : «نسلهای بعد اختلاف شديدتري خواهند يافت» برمي آيد كه گرايشهای مسلمانانِ آينده مختلف میشود ؛ چراكه هر كدام از آنها رأي يك صحابي را برميگيرد .
آنچه از پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم رسيده كه : «امّتش بعد از آن حضرت دچار اختلاف خواهند شد» سخن ابوبكر را تقويت میكند .
شكي در اين نيست كه اختلاف نقلهای اين دسته از اصحاب ، با اجتهاداتِ ابوبكر و عمر ، معارضه میكرد .
[٧٥٥]. الكفاية في علم الدرايه ١: ١٥؛ در «اصول كافي ١: ٢٨٦» از امام صادق ١ نقل شده كه فرمود: بر پيامبر نماز نازل شد و نامي به ميان نيامد كه ٣ يا ٤ ركعت است تا اينكه رسول خدا آن را براي مردم تفسير كند.