ابوبكر ، احمد بن عبدالعزيز جوهري در كتاب السقيفه از بَراء بن عازب نقل می‌كند كه وي ـ بعد از وفات پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ـ در ميانِ جمعيّتي بود كه مقداد و عُبادة بن صامت و سلمان و ابوذر و حذيفه و ابوالهَيْثَم بن تيّهان حضور داشتند ، حذيفه برايشان گفت :

والله ، آنچه را خبر دادم خواهد شد! والله ، دروغ نمی‌گويم و به من دروغ خبر داده نشده است!

اين سخن را هنگامي گفت كه می‌خواستند خلافت را ميانِ شوراي مهاجران بازگردانند .

سپس گفت : اُبَي بن كعب را بياوريد! آنچه را می‌دانم ، او می‌داند .

سوي اُبي روانه شدند ، در خانه‌اش را كوفتند ، پشت در آمد و گفت : كيستيد؟

مقداد با او سخن گفت .

اُبي پرسيد : چه كار داريد؟

مقداد گفت : در را باز كن! امر بزرگ‌تر از اين است كه از پشتِ در سخن گوييم!

اُبَي گفت : در را باز نمی‌كنم! می‌دانم پَي چه آمديد! می‌خواهيد درباره اين عقد [پيمان خلافت] نظرم را بدانيد؟

گفتيم : آري .

پرسيد : آيا در ميانتان حُذَيفه هست؟

گفتيم : آري .

گفت : سخن همان است كه او گويد! به خدا در خانه‌ام را باز نمی‌كنم تا بر من آنچه جاري [و مُقدر[ است ، جريان یابد ؛ و البته پس از آن ]یعنی پس از خلافت ابوبكر] بدتر از آن است ، و شكوه‌ام