از اموري كه مصلحت به شمار می‌رفت و عُمَر آن را در محضر پيامبر نماياند ، ماجرايي است كه هنگام وفات آن حضرت رخ داد . پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود :

استخوان شانه و دواتي برايم آوريد تا نوشته‌ای برايتان بنويسم كه پس از من هرگز گمراه نشويد! عُمَر گفت : اين مرد ، ياوه می‌گويد! كتاب خدا ما را بس است ![٣١٩]

نكته شايان توجه اينجاست كه : پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم دستور می‌دهد كه دوات و كتف بياورند تا چيزي بنويسد كه امتش ـ پس از او ـ گمراه نشوند ، ولی عُمَر با اين كار مخالفت می‌كند!

عكس همين امر ، هنگام مرگ ابوبكر رخ می‌دهد . وي که هنگام مرگش می‌خواست وصيّت كند ، سخناني بر زبان می‌آورد و بيهوش می‌شود ، عثمان اسم عُمَر را به عنوان خليفه وجانشين ابوبکر [به سخنانِ او] می‌افزايد و ابوبكر چون بهوش می‌آيد ، آنچه را عثمان نوشت امضا می‌كند ![٣٢٠]

تثبیت نام عُمَر را ـ در اینجا ـ یاوه نمی‌شمارند ، اما تدوین نوشته‌ای از سوی

[٣١٦]. تفسير ابن كثير ٢: ٣١١.

[٣١٧]. همان.

[٣١٨]. همان.

[٣١٩]. صحيح مسلم ٣: ١٢٥٩، حديث ١٦٣٧؛ مسند ابي عوانه ٣: ٤٧٨، حديث ٥٧٦٢.

[٣٢٠]. بنگرید به، تاريخ طبري ٢: ٣٥٣؛ مآثر الإنافة ١: ٤٩؛ المنتظم ٤: ١٢٦.