١٨ - به نظر ابن عمر «جنين» (مثل جنين گوسفند) اگر پس از ذبح مادرش ، از شكم وی خارج شود (در حالي كه خلقتِ آن تمام و مويش روييده باشد) بايد [جداگانه] ذبح گردد ؛ امّا عمر بر اين باور بود كه اگر جنين هنگام خروج ، مرده و حركتش چون حركت مذبوح باشد ، خوردنش حلال است ، و اگر زنده بيرون آيد ، خوردنِ آن حلال نيست مگر پس از ذبح .

١٩ - عمر ، اعتقاد داشت كه «رضاع» با يك بار و دو بار شير دادن ثابت نمی‌شود ، امّا ابن عمر قائل بود كه با يك بار شير دهي ، رضاع پديد می‌آيد .

٢٠ - عمر ، می‌گفت : عبد «مُدَبَّر» از اصل مال به جا مانده از ميّت (ونه از ثلث ماترک) آزاد می‌شود ، و ابن عمر می‌گفت از ثلث مال بايد آزاد گردد و او وصيّتي است چون ديگر وصايا .

٢١ - به نظر عُمَر «مُحَلِّل» حد شرعی ندارد ، و ابن عمر اين كار را زنا می‌دانست .

٢٢ - عمر ، نكاح عبد را بي اذن مولايش ، عصيانی می‌شمرد كه حد [تازيانه] شرعی ندارد ، و ابن عمر آن را زنا به حساب می‌آورد و به حدّ زاني در اين زمينه قائل بود .