عمر بن خطّاب قائل بود كه : «ديه ، مالِ عاقله است و زن از ديه شوهرش ارث نمی‌برد» تا اينكه ضحّاك بن سُفيان ، عمر را به نامه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم خبر داد كه به او نوشت زنِ اَشْيم ضبابي را از ديه شوهرش ارث دهد .

در اين هنگام ، عمر از عقيده پيشين خود برگشت .[٤٢٢]

٨ - شَيْبَة بن عثمان

از شقيق ، از شَيْبَة بن عثمان روايت شده كه گفت :

عمر در همين مكان كه تو تكيه زده‌ای نشسته بود و گفت : بيرون نشوم مگر اينكه مال كعبه را تقسيم كنم (يعنی تا وقتی که اموال کعبه را تقسيم نکرده‌ام دست به هیچ کاری نمی‌زنم).

گفتم : اين كار را نخواهي كرد!

گفت : البته اين كار را خواهم كرد .

گفتم : نمی‌كني!

[٤٢١]. زاد المعاد ٢: ٢٠٨.

[٤٢٢]. الاُمّ للشافعی ٦: ٨٨؛ سنن ابي داود ٣: ١٢٩، حديث ٢٩٢٧؛ سنن ترمذي ٤: ٢٧، حديث ١٤١٥ (و جلد ٤، ص٤٢٥، حديث ٢١١٠؛ سنن ابن ماجه ٢: ٨٨٣، حديث ٢٦٤٢؛ سنن نسائي ٤: ٧٨، حديث ٦٣٦٣ ـ ٦٣٦٤.