ابن عمر گفت : رسول خدا ٠ خانه كعبه را طواف كرد و ميان صفا و مَرْوَه سعي نمود . سنّت خداي متعال و رسولش سزاوارتر است كه پيروي شود از سنّتِ ابن فلان ، اگر تو راست‌گو باشي .[٥٨١]

— از ابن عُمَر نقل شده كه گفت :

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود : كنيزان خود را از نماز در مسجد باز نداريد!

پسرِ ابن عمر گفت : ما آن‌ها را منع می‌كنيم .

ابن عمر به شدّت خشمناك شد و گفت : از رسول خدا برايت حديث می‌كنم و تو می‌گويي : ما آنان را باز می‌داريم ![٥٨٢]

در روايت ديگر هست :

عبدالله او را پس زد . در حالي كه می‌گفت : تُف بر تو! می‌گويم : رسول خدا فرمود ، می‌گويي : اين كار را نمی‌كنم ![٥٨٣]

— در مجمع الزوائد آمده است :

پس از نهی عُمَر از نماز بعد از عصر ، تميم دو ركعت نماز گزارد ، عُمَر آمد و او را تازيانه زد . تميم در حال نماز به او اشاره كرد كه بنشيند ، عُمَر نشست .

تميم وقتي از نماز فارغ شد ، گفت : چرا مرا زدي؟

عُمَر گفت : چون دو ركعت نماز گزاردي ، در حالي كه من از آن نهي كردم .

[٥٨١]. صحيح مسلم ٢: ٩٠٥،‌ حديث ١٢٣٢؛ در اين مأخذ به جاي «ابن فلان»،‌ «ابن عبّاس» آمده است؛ مسند احمد‌ ٢: ٥٦،‌ حديث ٥١٩٤ (متن حديث از اين كتاب است)؛ سنن بيهقي ٥: ٧٥،‌ حديث ٩٠٢٨؛ فتح الباري ٣: ٤٧٨.

[٥٨٢]. صحيح مسلم ١: ٣٢٧،‌ حديث ٤٤٢؛ سنن ابن ماجه ١: ٨،‌ حديث ١٦ (متن حديث از اين كتاب است)؛ مصنّف عبدالرزّاق ٣: ١٤٧،‌ حديث ٥١٠٧؛ مسند احمد ٢: ٧٦،‌ حديث ٥٤٦٨.

[٥٨٣]. مسند احمد ٢: ١٢٧،‌ حديث ٦١٠١؛ و بنگرید به،‌ جامع بيان العلم وفضله ٢: ١٥٩.