ابن عبّاس گفت : من سخن رسول خدا را درباره زنان می‌دانم ، ليكن دوست دارم آنچه را در كتاب خدا هست بگويم ، سپس اين آيه را خواند :ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ ؛[٧٠٠] آن‌گاه بايد آلودگي را برطرف سازند و نذرشان را برآورند و خانه كعبه را طواف كنند .

از حيض پاك شد ، به نذر وفا كرد و خانه کعبه را طواف نمود ، چه باقي ماند؟[٧٠١]

در سخن ابن عبّاس معنايي نهفته است كه تأكيد می‌كند منقول از پيامبر ، در كتاب خدا اصل (و ريشه) دارد ، همان كتابي كه عُمَر مردم را به بسنده كردن بر آن فرا می‌خواند و می‌گفت : «حَسْبُنا كِتاب الله» (كتاب خدا ما را بس است) .

موضع ابن عبّاس در اين قضيّه ، الزام عُمَر به سخن خودش می‌باشد و زيد بن ثابت خبر می‌دهد كه قولِ عمر بر خلاف قرآن است .

بي‌گمان ، استدلال امام علی علیه‌السلام و ابن عبّاس (در بسياري از احكام اختلافي) به منطوق يا مفهوم يا كنهِ قرآن ـ يا به يكي از انواع دلالت‌ها ـ بر اموري دلالت می‌كند :

الف) ارشاد عملي مسلمانان به امكان استنباط احكام شرعي (يا بسياري از

[٦٩٩]. بنگرید به،‌ موسوعة عمر بن خطاب٣٣٣ (به نقل از المحلّي ٧: ١٧٠).

[٧٠٠]. سوره حج (٢٢) آیه ٢٩.

[٧٠١]. سنن بيهقي ٥: ١٦٣،‌ حديث ٩٥٤٣ (چنان كه در الدراسات: ١٣٦،‌ هست).