بيشتر مسائلي كه در پيش مطرح شد ، امتحان الهي براي اين دسته از اصحاب بود و اينكه مؤمن مُتعبّد از ديگران متمايز شود ؛ چراكه اساسِ شريعت ، اطاعت از اوامر و نواهي پيامبر است و براي مؤمنان در اين عرصه جاي اختيار نيست وفرمان بری و لزوم اطاعت از رسول خدا به دستورات تبليغی واحکام شرعی اختصاص ندارد ، بلكه حكم آيه (يا آيات) در اين زمينه مطلق و عام است و قيد تبليغ و تبيين احكام در آن‌ها نمی‌باشد ؛ آنچه را پيامبر حكم كند مؤمن بايد گردن نهد و از فرمانِ او سر نپيچد :

وَما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَی اللهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ ؛[٣٤٧]

زن و مرد مؤمن را نسزد كه در برابر حكم خدا و رسول ، خود را مختار بدانند .

بنابراين ، اين گمانه به ذهن می‌زند كه «حادثه ناگوار روز پنجشنبه»[٣٤٨] كه پيامبر قلم و دوات خواست و عمر مانع شد و پيامبر را به ياوه گويي متهم ساخت ، افزون بر هدايت امت كه در محتواي نامه رقم می‌خورد ، براي آن بود كه ديگران ، نوع برخورد اين دسته از صحابه را نسبت به رسول خدا ، بشناسند .

مسئله امير ساختنِ اُسامه (همان جوان ١٨ ساله) بر مردان بزرگسالي چون ابوبكر و عمر ، نيز در همين راستاست كه فرمانْ بردار از نافرمان شناخته شود .

از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم رسيده كه فرمود :

أيّها الناس ، ما مقالةٌ بَلَغَتْني عن بعضكم في تأميري أُسامة؟! ولئن طَعَنْتُم في تأميري أُسامة ، فقد طَعَنْتُم في تأميري أباهُ مِن قبل ؛[٣٤٩]

[٣٤٧]. سوره احزاب (٣٣) آیه ٣٦.

[٣٤٨]. متن عربی، چنین است: رَزیّة یوم الخمیس (م).

[٣٤٩]. صحيح بخاري ٤: ١٥٥١، حديث ٤٠٠٤؛ صحيح مسلم ٤: ١٨٨٤، حديث ٢٤٢٦؛ مسند احمد ٢: ٢٠، حديث ٤٧٠١.