در تعليم عُمَر ـ كه بر منبر به مردم تشهّد را ياد می‌داد ـ چيزي كه دلالت كند آن از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم است ، نيست . عمر (بر منبر) از فزوني مهر زنان نهي كرد و آن را به مردم آموخت ، در حالي كه احدي شك ندارد كه اين نهي ، از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نبود و تنها از اجتهاد عُمَر برمي خاست ؛ زيرا هنگامي كه يادآوري شد نهي وي مخالفِ قرآن است ، بي درنگ از آن دست كشيد .

و امّا بر تشهّدهايي كه از ابن عبّاس و عايشه و ابو مسعود و ابو موسي ، روايت شده است ، به جهت صحّت سندشان به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نبايد بي اعتنا ماند .

با تشهُّد عمر (كه بر منبر آن را به مردم آموخت) پسرش عبدالله و ابن مسعود و ابن عبّاس و عايشه و ديگر صحابه ، مخالفت كردند در حالي كه شاهد بودند عمر آن را در منبر گفت [٧٧٠]

دكتر ناديه عمري در صدد نفي آنچه که درباره عُمَر گفته شد (مبنی بر اينكه عمر وقتي درمي‌ماند حكمي را در قرآن و سنّت بيابد ، می‌نگريست كه آيا ابوبكر در آن‌باره قضاوتي دارد يا نه ؛ اگر حكمي را از ابوبكر می‌يافت پيروي می‌كرد) می‌نگارد :

عُمَر به رأي ابوبكر (علي رغم والا قدري‌اش پيش او) التزام مطلق نداشت مگر زماني كه به نصّ كتاب يا سنّت استناد می‌كرد و او در

[٧٦٩]. الإحكام في اُصول الأحكام ٦: ٢٢٢.

[٧٧٠]. الإحكام في اُصول الأحكام ٢: ١٨٣ ـ ١٨٤.