آري ، قرآن و سنّت مكمِّل هم‌اند ؛ نمی‌توان به قرآنِ بي سنّت اكتفا كرد و چنين است عكس آن . كمترين تعارضي ميان اين دو اصل وجود ندارد ، و گرايش به يكي (دون ديگري) صحيح نمی‌باشد .

ابن حَزْم در الإحكام می‌نويسد :

ميان هيچ يك از آيات قرآن و سخنان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم (و افعالي كه از آن حضرت نقل شده) تعارضي نيست ، خدا درباره رسولش چنين خبر می‌دهد :

وَما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوي * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى ؛[٧٥١]

پيامبر از روي هوا سخن نمی‌گويد ، حرف او جز وحيي كه به او می‌شود نيست .

و در آيه ديگر می‌فرمايد :

لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَة ؛[٧٥٢]

البته كه رسول خدا اُسوه‌ای نيك براي شماست .

وَلَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً ؛[٧٥٣]

اگر قرآن از نزد غير خدا بود ، در آن اختلاف فراواني می‌يافتند .

پس خداي بزرگ با خبر می‌سازد كه كلام پيامبرش ـ همانند قرآن ـ

[٧٥٠]. مصنَّف عبدالرزّاق ١٠: ١٥٨؛ سنن نسائي ٥: ١٦٦،‌ حديث ٨٥٧٥؛ المعجم الكبيـــر ١٠: ٢٥٧،‌ حديث ١٠٥٩٨؛ مستدرك حاکم ٢: ١٦٤،‌ حديث ٢٦٥٦ (حاكم می‌گويد: اين حديث براساس شرط شيخين صحيح است و آن دو نياورده‌اند) حلية الأولياء ١: ٣١٩؛ الأحاديث المختاره ١٠: ٤١٤.

[٧٥١]. سوره نجم (٥٣) آیه ٣ ـ ٤.

[٧٥٢]. سوره احزاب (٣٣) آیه ٢١.

[٧٥٣]. سوره نساء (٤) آیه ٨٢.